خیلی حرف دارم واسه گفتن که نمیدونم از کجا شروعش کنم
امروز که میخواستم برم سرکلاس هوش مصنوعی رفتم کلاس ۲۰۳ که دیدم استاد دیگس و مال ما نیست سریع درب رو بستم و کلاس های دیگم دیدم که کلاس ما نبود با عجله شماره بچه ها رو گرفتم که هیچکدوم برنداشتن که یکی از بچه ها بعد از چند دقیقه پیام داد شما؟ که در جوابش نوشتم هوش مصنوعی کدام کلاسید نوشت ۲۰۳ با سرعت رفتم کلاس و تعجب کردم از اینکه استاد عوض شده از بغلیم پرسیدم چرا استاد رو عوض کردن؟ گفت بچهها اعتراض کردن که استاد بهشون توهین کرده و دانشگاه هم استاد رو اخراج کرده
غم دنیا ریخت تو دلم و با یه عالمه تعجب و یه عالمه عصبانیت بغلیم گفت چونکه به بچه ها گفته بوده شما بچه ادم نیستین که .... من خودم بودم که اینو با لحن شوخی گفته بود،
یاد هفته و جلسه قبل افتادم که استاد هر جلسه پرسش داشت و حتما باید بچه ها لغات انگلیسی رو بلد بودن و بچها هم شاکی از اینکه لغت ها طولانی و سختن!!! بیاید از استاد زارعی بگم براتون استاد بود که در کنار جدی بوندنش بهت مسیر رو نشون میداد و کمکت میکرد برای تغییر کردن همون جلسات اول از بچه ها پرسید کار مرتبط با رشتتون انجام دادین که چند تا از بچه ها دست هاشون رو برده بودن بالا و راهنماییون کرد از توی دیوار پروژه طراحی پوستر و کارت ویزیت بگیریم ادمی بود که عملی بهت درس میداد و چیزی رو میگفت که به دردت بخوره اگه میگفت انگلیسی بخون چون میدونست به دردت میخوره، از وردپرس میگفت که چقدر ازش پولدراورده از کتاب خوندن حرف میزد با استادهای دیگه که میان درسشون که تئوری میدن و میرن فرق میکرد هر جلسه پرسش پاسخ داشتیم از پروژه های عملی باهم حرف میزدیم از ربات ها و ...
استاد فرق داشت با استادهای که میامدن و طبق سرفصل چیزی میگفتن و میرفتن استاد زارعی میخواست ما دانشجو ها خوب یاد بگیریم و توی حوزه رشته خودمون به جایی برسیم گاهی حرفی میزد که به مزاق بعضی ها خوش نمیاومد ولی حقیقت بود حقیقتی که خیلی تلخ بود و سخت بود درکش برای دانشجو ها "باید بهت بربخوره تا زندگیت بر بخوره"
حیف و افسوس که ما طاقت این همه حقیقت رو نداشتیم و نخواستیم خودمون رو تغییر بدیم و رشد کنیم
تازه داشتم طمع کلاس های متفاوت و پربار رو میچشیدم که ناکام موندم
چقدر با استاد حرف میزدم درباره تکنولوژی های جدید چقدر خوب تدریس میکرد چقدرررر دلم براش تنگ میشه....
چقدر دلم برای خودمون میسوزه که طاقت پیشرفت رو نداریم
استاد سپیده زارعی تو خوب بودی تو عالی بودی ما بچه ها طاقت سختی و پیشرفت رو نداشتیم بچههای تن پروری که دانشگاه امدن رو با تفریح کردن اشتباه گرفتن ولی تو نخواستی یه چیز بگی و ترم تموم شه و دانشجو ها چیزی یاد نگرفته باشن،تو عملی به ما درس یاد دادی چگونه درس خوندن چگونه بالا رفتن،
اولین استادی بود که خوب حرف میزد و به درس های تکراری و تئوری بسنده نمیکرد
ما طاقت این حجم از آگاهی و پیشرفت را نداشته و اوردز کردیم
فقط اینو میگم که دلم تنگ میشه برات استاد....
