
از غربت و تنهایی شب های خوابگاه
یه حال کثیفیه این حال الانم
تنهایی و غربت میخواد خفت کنه
حسرت روزهای رو دارم که پیش خانوادهام بودم
تحمل میکنم فقط به امید آینده بهتر به خاطر مادرم که بتونم برسونم به آرزو هاش
الان که سه روزه خوابگاه هستم به این نتیجه رسیدم هیچ چیز تاکیید میکنم هیچ چیز مثل خانواده نیست
کاش چیزی پیدا شه حال آدمو خوب کنه
یه غمیه تو قبلم هر لحظه اشکم میاد بهزور میگیرم
هماتاقی هام باهم صحبت میکنن میگه مادرش ایتا یک ساعته راه افتادن دلم قنج میره با حرفش یادم خانواده خودم میفتم.
کشیدن دندون عقل سخت بود کشیدن تنهایی و غربت تو این شهر تلخه. خیلیی تلخ.
