

هر وقت بتونم مینویسم
عاشق نوشتنم.
امروز ساعت ۵ ربع زدیم بیرون و ورزش کردیم توی پارک بینالملل تا ۷ که اومدیم خونه با مادرم و صبونه خوردیم که طاها هم نق میزد میگفت چرا نون تازه نگرفتین حالا فقط یک روز بود که نون تازه سر سفره صبونه نبود وگرنه هر روز بعد از ورزش میرم صف نونوایی،
بعد صبونه آماده شدم برای رفتن به بانک که بعد انجام کارم برم کلاس طراحی چهره که فکر میکردم کارم طول بکشه که بانک خلوت بود و کار منم زمان زیادی رو نمیخواست و طول نکشید، کارم انجام که شد با خودم گفتم کجا برم؟؟؟ هان کتابخونه ولی سریع گفت نه چونکه روز فرد هست و شیفته پسرونس،دفعه قبلی که رفته بودم مسئولش خیلیی عصبی شد و دعوا کرد و پسراش هم هیز بودن موقع برگشت یه پسره سراسر جوش های بسیار زیبایی که زده بود به دخترهای که میرفتن داخل کتابخونه میگفت عجب باسنی داره....
منم عصبی شدم گفتم باسن خواهرتون ندیدی اون قشنگتره
با خودم گفتم حالا اینا پسرایی هستن که میان کتابخونه!!!!!!!!!!!!! وای به حال پسرهای کوچه و بازار
اینطور شد که کمتر از یه ثانیه ایم خاطره توی ذهنم تداعی شد و منصرف شدم از رفتن به کتابخونه
همینطور راه میرفتم گفتم برم کلاس نقاشی
که الان از ساعت ۸ ۵۵ دقیقه اینجا قرار دارم
باورم نمیشد تو بانک کارم اینقدر سریع راه بیفته!!
واحد ۵ کلاس طراحیمون هست
از ساعت ۱۰ تا ۱۲که کلاس هست
و این ساعت های که در انتظار گذروندم رو رفتم یه طبقه بالاتر نشستم و فیلم اصلی دیدم که از وقتم استفادهای کرده باشم.
فیلمی که حرف ازش زیاد دارم ولی خب حس خوبی به آدم میده
مهمترینش لذت از شغل و جایی که هستی ببری،
با خودم فکر میکنم هفته دیگه این موقع مشهدممم
روز ها رو میشمارم برای رفتن
شاید باورتون نشه ولی الان هنوز که نرفتم به برگشت که فکر میکنم دلم میگیره
خداوکیلی خوشبحال مشهدی ها (البته اون دسته که میرن حرم زیارت هر وقت که دلشون بخواد)
یکی از اصول نویسندگی نوشتن هر روزس
حالا من رو پله ها نشستم منتظر که کلاس شروع بشه و بنی بشری بیاد در این کلاس رو باز کنه بچپم داخلش که هنوززز قسمت نشده باز شه،
هر قسمت از این نوشته من خودش یه داستان جداست که با بهرگیری از کلمات مناسب داستان های جذابی میتونه بشه،