این‌روز ها که ماه رمضونه و کم کم هم داره بساط ویروس جمع میشه و کلاس ها بعد دوسال مجازی بودن حضوری شدن و البته نه دانشگاه ما،سشنبه ها و پنجشنبه ها میرم کلاس زبان انگلیسی زبانی که منو به هدفم نزدیکتر میکنه،این روزا ها ساعت ۷ آی‌فیلم فیلمی رو که خانوادگی عاشقشیم رو نشون میده(۳در ۴)نزدیک افطار، روزا بتونم کتاب میخونم ونکته برداری میکنم ازش لغات درس ۵۰۴ میخونم و مینویسم و با آل یاسین آشنا شدم و میخونم.
امروز کلاس خوبی بود خداروشکر صحبت کردیم و از مهاجرت یا همون مایگریت گفتیم
برای هدفتون و خودتون سن تعیین نکنید نگین باید در سن فلان باید به فلان جا رسیده باشم
و یا اینکه هر حرفیو همینجوری باور نکنید اشتباه نکنید الان با پیشرفت تکنولوژی و شبکه های اجتمایی میتونید اطلاعات بگیرین و هر حرفیو قبول نکنید خودتون تحقیق کنید.
این چیزای بود که تو ذهنم بود امدم که بنویسمش
از این روز به بعد اب میخورم باید بگم واتر نون میخورم میگم بریک تمام ذهنم باید بشه زبان و زبان باید انگلیسی بشه کار هر روزم به صورت جدی باید بخونم زبان رو
باید این جو خوندن زبان هر روز باشه
و ۴۰ روز ۴۵ دقیقه لسینینگ گوش بدم و بنویسم اینو استاد گفت برای اینکه اسپیکنیگ خوب بشه از روی متن با صدای بلند بخونم
فعلا اینا و اینکه فیلم داره چهرنگاری رو نشون میده چیزی که آرزوی دبیرستانم بود پلیس فتا شدن یا کار در چهره‌نگاری.
