نمیدانم من اینقدر زودرنج و یا دنیا اینقدر ناراحت کنندس یا روحیه هنری دارم که اشکم دم مشکم است و سریع در چشمانم اشک جمع میشود به قول یه دوست ویرگولی که میگفت اشک بخار قلبه، چقدر قشنگه واقعا،وقت های که ناراحتم با نوشتن سبک میشم با یاد خدا و فکر های که میاد تو سرم اینه که گاهی خودمو لبه پرتگاه تصور میکنم خیلی دوست دارم بپرم ولی میترسم،یا خودمو تصور میکنم حرم امام رضا ع سرمو گذاشتم به کناره دیوار و نگاه ضریح میکنم شاید دلیلش اینه که امام به مهربونی معروفه منم عاشق مهربونی دیدن،حتی وقتی فرد عادی هم مهربونی میکنه چشام اکلیل اشکی میشه،شده تا حالا اینقدر ناراحت شده باشی که حس کنی یه وزنه روی سینت هست و نمیتونی خوب نفس بکشی سنگینی وزنه اذیتت کنه؟ یه روزی اینقدر ناراحت بودم که رو کردم به آسمان که گفتم خدا خودت کمکم کن! بنظرم روز های سختی داشتم از هر نوع سختی که فکرشو کنی از درس که دوران کارادانی سختترین اساتید را داشتم از دفاع کاردانیام که پر از استرس و عذاب بود برام ولی خب خیلی به دردم خورد اون سختی دفاع،از فامیل مادری که باید خیلییی مواظب رفتار و حرف زدنت باشی
"بعضی موقع ها حتی دلم واسه خودم میسوزه وقت های که خیلی عمیق ناراحتم سکوت میکنم سکوتی که در اون قلبم در حال سوخته..."
خب داشتم میگفتم توی فامیل واقعا راحت نیستم خیلی باید مواظب باشم چی میگم یا خیلی باید فکر کنم چی بگم که طرف مقابل بد برداشت نکنه و ناراحت نشه اینقدر جدی هستن که ادم فکر میکنه داخل پادگانه و ۲ سال سربازیش رو داره میگذرونه همه در کامل ترین حالت کمال هستن،همه خودشون رو عقل کل حساب کرده و در هر زمینه اظهار نظر میکنن،یه باری که توی جمعی بودم اینقدرررر معذب بودم که کل اون ساعت که توی جمع بودم فقط یه حالت نشسته بودم و حتی سرمم تکون نمیخورد که وقتی رسیدیم خونه و اخر شب توی اتاقم زیر پتو بودم که عجیب دلم گرفته بود و گفتم بذار گریه کنم بعضی شبا طوری گریه میکنم که پلکم باد میکنه سه ساعتم باید وایسم بادش بخوابه!! اون شب بعد از مهمونی کلی گریه کردم اونم بدونم دلیلی! ترسیدم گفتم نکنه افسردگی باشه!؟ زدم نت که در یکی از سایت ها نوشته بود وقتی فشار روی مغز یا انسان زیاد باشه و مغز دریچه ای پیدا نکنه برای رهایی از این فشار ،خودش یک از دریچه اشک استفاده میکنه و تخلیه میشه