گاهی به بالا نگاه میکنم، لبخند میزنم و میگم، "خدایا، میدونم که کار تو بود!
ازت ممنونم.
قلب کسایی که از بدترین طوفانای زندگی رد می شن ولی بازم انتخاب میکنن آروم، صبور، مهربون و بی صدا بمونن واقعاً چقدر قشنگه.
بزرگسالی این شکلیه
که
به هر حال
مجبوری
فردای شبی که مُردی
پاشی زندگی کنی."
اما عزیزم، گاهی زندگی کردن
بیشتر از خودکشی کردن جرئت میخواهد.

و اولین چیزی که بعد از مدت ها از نظرم خوشگل اومد و منو به رغبت انداخت که گوشیمو از داخل کیفم بردارم و عکس بگیرم.

در مسیر برگشت از کار کشاورزی و چیدن بادوم ها، حقا که کشاورزی خیلی زحمت داره اینقدر گشنه و خسته میشی که یه گاز زدن به نون ببری مثل اینکه گاز زدی به بهترین غذای دنیا.
شب ۲۸ صفر برام یادگار موند.

بعد از ماه ها اولین غذایی که برام خوشمزه بود و پیش بچه های هیئت خوش گذشت.
"