دفترچه رو نگاه میکنم چشمم که به هزینه ازمون و درصد سهمیه ها میفته دود از سرم بلند میشه و تا ناکجا ابادم میسوزه همین لحظه بیراوند گل رو میگیره و خیابانی میگه به دلم افتاده بود. با خودم میگم.
چه مسخره
ما همیشه رعیت زاده بودیم و هستیم الان که پول فوتبال رو کسی دیگه میخوره حرصش میرسه به ما
پول ازمون رو یکی دیگه میخوره و استرس و پول دادنش میمونه برای ما
از یه عده لیسانس های بیکار پول میگیرن وقتی استخدامی های از قبل مشخص شده،
وقتی بچه داشتن و شوهر داشتن امتیازه وقتی کارهای فامیل و پدر‌مادرت امتیازه(سهمیه داران)
منی که خدا را سهمیه دارم.
گناه من چیه که از ۷ دایی و ۶ تا عمو کسی شهید یا جانباز و اسیر نشد!؟
سرزمینی که داره به قهقراه میره...
وای به حال بچه هایی که معلم هایشان اینگونه پذیرفته شده اند؟
اینجا جا داره به حرف شهید چمران استناد کنم از
شهید چمران پرسیدند؛ تعهد بهتر است یا تخصص؟ گفت: می‌گویند تقوا از تخصص لازمتر است، آن را می‌پذیرم، اما می‌گویم آن کس که تخصص ندارد و کاری را می‌پذیرد بی‌تقواست.
شهیدانی که چقدر به حق‌الناس معتقد بودن!
شهیدی که وقتی دید پیکر همه شهدا را نمی‌توانند بیاورن اجازه نداد پیکر برادرش را بیاورند، موقعی که جایگاه فرمانده رو داشت.
کجایند آن مردان بی ادعا!؟
شهیدی که گفت من حتی یه وجب از این خاک رو نمیخوام و رفت و هیچوقت برنگشت.(مفقود اثر)
شاید آن روز که سهراب نوشت
تا شقایق ها هست زندگی باید کرد،
خبری از دل پر درد گل یاس نداشت.
باید این جور نوشت...
هر گلی هم باشد چه شقایق،
چه گل پیچک و یاس،
تا نیاید گل نرگس زندگی دشوار است..
