ما وارثان درد های مشترک هستیم،درد هایمان شبیه هم است،و همواره تجربه های مشترک پر شکستی داریم که هر بار و هر نسل ما را میشکنند و ما دوباره مثال گیاهان بر لب جو های کثیف با هذیان های امیدواری خود سبز میشویم و به خود امید آب تازه و نور کامل می دهیم.
سالهاست اتفاق خوبی ندیده ایم و درد و رنج را به جان خریده ایم تا مگر عَسر مان یُسرا شود ،به خود نمیآییم که زندگی همان خنده های گاه گاهی با دوستان در میان کلاس های مشقت بار است و زندگی همان لحظات آخر و شیرین ساعت کاری است،همان"آخیش!!"های هنگام دراز کشیدن است همان لحظه رهایی پس از امتحان است و هزاران لحظه ساده دیگر،زندگی نه به تلخی زهر است و نه به شیرینی شهد،زندگی شیرینی اش مثل شیرینی شربت سینه است همانقدر نچسب و نا امید کننده و در عین حال همانقدر درمانگر
چقدر خودمان را مقایسه کردیم،چقدر خودمان را با همگان از دوست و در و همسایه مقایسه کردیم ،خودمان را در هر کشاکش خارجی با خارج نشینان خودی و خارجی های نخودی مقایسه کردیم و کدام مقیاس جز تاریخ میتواند این حجم از نابرابری را توجیح کند که من در جغرافیای دو هزار و پانصد ساله با فهمی متفاوت و دردی متفاوت و نگاهی متفاوت امروز اروپای مدرن را بر قله ای میبینم که آتشفشانی است و ایران را بر قله ای میبینم که سالها پیش فوران کرده و امروز در آستانه ی کشاکش نجات خود است و تاریخ گواه میدهد که مِن بعد هر چه بگذرد ترازوی تاریخ عوض خواهد شد ،چپ خیلی وقت است که سم خود را به اینجا زده و اروپا هنوز نیش نخورده است و القصه از کلیات جهان خارج شویم داستان زندگی ما هم همین است،روزی بر قله ایم و روزی در قعر درّه و همیشه همین بوده که کوهنوردان فاتح قله ها هستند ولی دره نوردان بدبختانی که از نفهمی یا شانس بد به درّه افتادند و در همه محافل صحبت موفقیت است و کسی از شکست نمیگوید دریغ از اینکه موفقیت کمیاب است و گرانبها و نقل آن در هر مجلس بزرگ و کوچک شوخی بیش نیست...
و چه نهایتی بجز مرگ انتظار ما را میکشد و عجیب است که مردمان خودکشی میکنند،گر چه با این احوالات امر دور از انتظاری نیست ولی مثال رفتن به عروسی قبل از خویشان عروس است،آنان که پیمانه عمر خود را پر کرده اند امروز در تمنای تنفسی دیگر به زمین چنگ میزنند و آنان که هنوز ساعت عمرشان میچرخد میل به رفتن دارند و مرگ در نهایت همه ما را میخواند چه عارفان و زاهدان و عابدان را و چه کافران و مرتدان و ... را و ما که در نهایت مان مرگ و پوچی است و جز این نیست ،سال ها به دنبال جهان و معنای آن دویدیم و چیزی جز لحظه حال را نیافتیم و چیزی جز الان در دستان ما نیست و کسی نیست که ما بگوید چرا و چطور به این جهان آمدیم و پس از آن چگونه و به کجا خواهیم رفت
ما که آغازمان جز به میل انسان های دیگر نبوده و پایانمان جز "نمیدانم"نیست،چرا چنین به دنبال معنا میگردیم تا روح تشنه خود را برای دلیلی سیر کنیم؟
