نامهای برای تو، که زیادی حس میکنی…
جایی دور، در روزی که هنوز نرسیده است.
دوستِ نادیدهام،
اگر این روزها احساس میکنی صدایی درونت هست که چیزی را صدا میزند—بیآنکه بدانی چیست—خاموشش نکن.
گاهی این صدا همان زندگیست که هنوز شکل نگرفته،
همان آرزوییست که هنوز بلد نیست خودش را نشان دهد.
اگر گاهی خواستی بروی…
به جای رفتن، بنشین.
نه از خستگی،
بلکه برای اینکه بفهمی چرا هنوز اینجایی.
گاهی فهمیدن «چرا نرفتن»،
از هزار رفتن مهمتر است.
و اگر درد کشیدی،
نگهش دار.
نه با تلخی،
که با مهربانی…
مثل نامهای که از کسی رسیده باشد
که دوستش داری
اما هرگز ندیدهایاش.
در پایان، فقط این را بگویم:
سرزمینهای دور
گاهی فقط یک گوش شنواست،
گاهی فقط یک جملهی ساده،
و گاهی…
همین دل توست که هنوز سبز مانده
در میان تمام نرسیدنها.
به امید آن روز که برسی…
نه به جایی،
که به خودت.
با مهر بیمرز
دوستی بینام،
که تو را از دور میفهمد.