مردی در باران 🌌
چه هوای عجیبی !به‌به
چه بارونی !
دلم هوای حرم کرد ، به سرم زد که توی این بارون شدید برم به حرم ،به ساعت نگاه کردم یک ربع مانده به ۱۲ شب بود .
رفتم توی اتاق پافر خود را برداشتم به تن کردم و دستکشم را رو دست کردم به بیرون رفتم توی کوچه که قدم می‌زدم تنها صدای بارون به گوش می‌رسید، چقدر دلم گرفته بود ...
وقتی داشتم خیابان منتهی به حرم رو طی می‌کردم ناگهان شانه هایم گرم شد !
دستانی از پشت سر مرا فشرد ، ناگهان دلهره ای را در وجود خود احساس کردم این وقت شب چه کسی هست ؟؟
وقتی نگاهم را به عقب کردم گویا دنیا را کادو پیچ تقدیم من کردند ، داشتم بال در می‌آوردم !
خودش بود صمیمی ترین دوستم !
دوستی که با او بهترین خاطرات دوران جوانی خودم را رقم زده بودم .
محکم اورا در آغوش گرفتم در همین لحظه جرقه ای در ذهنم خورد که شاید آقا جان این وقت شب دل من بی‌قرار را ،بی‌قرار کرده تا بیایم و اورا ببینم !
بلال فروشی روبه رویمان بود ، مردک بیچاره به خاطر شدت بارون خیس خیس شده بود و زغال منقلش هم خاموش شد بود او ماند بود و چند بلال سرداز قبل ،رفتیم و همان بلال های سرد را از او خریدیم چرا ؟
چون توی اون لحظه برایم فرقی نمی‌کرد چه بخوریم یا شدت باران چقدر باشد وقتی به چهره او زل زده بودم ناگهان اشک از چشمانش جاری شد !
اورا درآغوش گرفتم از او پرسیدم گریه ات برای چیه هست من را میخواستی
اینم من !
لبخندی زد که لبخندش مرا به یاد آخرین لبخندش تو فرودگاه انداخت گفت رفیق میدونی بعداز اینکه از پیش تو رفتم چقدر سختی کشیدم !!!
گفتم سختی!
چرا سختی ؟؟
سرش را روی شانه هایم گذاشت و بلند بلند گریه کرد جوری که سکوت شب شکست شد
<<ادامه دارد.....❤️
