شعر
📚کریان
"کنش یاواکنش"
روی لب یک خنده فرش راه جانان می کنم
هرچه می خواهی بگو ازبهرتوٱن می کنم
نان لب رامی دهم برهرنیاز
صبحدم
سینه را دربادعشقی لخت وعریان می کنم
نه! نهانش می کنم ٱبش دهم ازجوی چشم
برلب جویم نهالش کشت وامکان می کنم
می تکانم چادرم تارایحه افشا شود
بر سرای بینیش بویی من ازجان می کنم
باقری راگل به دامان است تقدیمی به تو
هرچه می خواهی ببر من فکرپایان می کنم
درتصوّ رنیست پایانی برای عشق تو
لیک گاهی من چه فکری ،سخت وٱسان میکنم
باتوبودن گشته ٱسانم ولی شرمنده ام
چون که گاهی سخت فکر درد ودرمان می کنم
گرچه درمانم دوچشمان سیاهت گفته اند
لیک من فکری برای بهتر از ٱن می کنم
قلب توتسخیر می سازم که دژبانش تویی
یاپیاده یاسواره مست وداغان می کنم
حال بنشین ای غزال تیزرو تامن دمی
سیربندازم نگاهت گوهرت کان می کنم
حال ندانم!
توراهی...
یاروش...؟
تو واکنشی...؟
یاکنش...؟
ومن درتحیّر...مات ... مبهوت...
#فرید_ باقری_ کریانی
#قالب_انحصاری
#غزل_ پایان_ باز
هجاهای
🍒ناهمسان
🎍ٱزاد
نوین،رویش
شرح کوتاه:
در این غزل پایانیِ باز، شاعر میان بیپروایی و پنهانکاری سرگردان است. جسورانه دل را «لخت و عریان» در باد عشق میگذارد، اما بیدرنگ پنهانش میکند. نهایتِ شعر به پرسشی بزرگ میانجامد: معشوق «کنش» است یا «واکنش»؟ آغازگر است یا پاسخدهنده؟ و شاعر در این تحیر، مات و مبهوت رها میشود