گاهی فکر میکنم عباس معروفیِ بعدی کی میتونه باشه؟
آیا از نسل ما یه جلال آل احمدِ دیگه درمیاد؟
اصلا اگه دربیاد، درباره چی میخواد بنویسه؟
سووشونِ بعدی قراره درباره چی باشه؟
مثلا درباره یه دختر دانشجو که بعد از دانشگاه دراز میکشه رو تخت و لایکهای اینستاگرامش رو میشماره؟
یا پسری که تازه از خدمت برگشته و شب تا صبح گیم بازی میکنه؟
همیشه دغدغه نویسندهها و اهالی ادبیات این بوده که دیگه کسی نیست که قلم خوبی داشته باشه و بتونه راه اسطورههای ادبی قبلی رو ادامه بده.
ولی کسی نمیگه که اصلا فرض کنیم که باشه؛ درباره چی بنویسه؟
زندگی ما انقدر خالی شده که تلاشهای خالدِ کتاب همسایهها برای دیدن سیهچشم، تبدیل شده به ریپلای کردن استوری دختری که دابسمش میخونه!
اصلا توی این نسل کسی همسایههاش رو هم نمیشناسه!
آخه اینا مگه نوشتن داره؟
زندگیهای نسل ما، چه خوب و خوش باشه و چه سخت و پرگرفتاری، انگار تُهیه. یه چیزی از زندگیهای قدیمی کم داره: زندگی.
به نظر من داستان زندگی این روزها خلاصه میشه توی یه کتاب حجیم و بزرگ از صفحات سفید و خالی. بی هیچ حرف و سخنی...