این روزا خیلی عجیبه. کاملا نوسان خلق هامو مشاهده میکنم. بعضی دقیقه ها حس میکنم مالک همه دنیام و بهتر از این نمی تونست باشه اما بقیه اوقات حس تنهایی، مهجور بودن و دوست نداشته شدن دارم.
دوست نداشته شدن! چه حس آشنایی...چقدر توی این ۲۶ سال منتظر بودم یکی عمیقا دوستم داشته باشه. همینجوری که هستم حتی بدون اینکه نیازی بهم داشته باشه. اصلا اولین جایی که مطمئن شدم جهان عادلانه نیست اون وقتی بود که فهمیدم ممکنه وقت هایی باشه که هیچ کس بود و نبود تو براش حایز اهمیت نباشه.
ته دستاوردم تو این چند ماه شنیده شدن بود. البته این خودش خیلی اهمیت داره.
