ادامه نوشته: با این حال، «جنگ تمامعیار» که زاییده «کلان روایتها» است فرصتی ویژه برای پژوهشگران علوم انسانی فراهم میکند. درواقع این جنگها همانند «آیینه آینده» عمل کرده و با وضوح نسبتا مناسبی آینده و کلان روایت مدنظر دو طرف را در ترازو واقعیت قرار میدهند. این امر به این دلیل صورت میگیرد که در «جنگ وجودی» افراد از چیزی برای نمایش حقیقت هویتی خود فروگذاری نمیکنند. در «جنگ تمامعیار» آنچه کشورها ادعا میکردند و شعاری که داده بودند و مدینه فاضلهای که به آن ارجاع میدادند عملاً نمایش داده میشود. این نمایش در صحنه نبرد و در مناسبات جنگی بازتاب داده میشود. میزان احترام به حقوق انسان، روابط بین فردی در جبهه خودی و غیر خودی، نوع سلاحها و هدفهای حمله و اساسا دلیل تن دادن به جنگ همه حاکی از هویت حقیقی دوطرف و زدودن شعارها و ادعاها در صحنه عمل است. همانگونه که پس از جنگ جهانی دوم امیدها به آینده جهانی تمدن پساروشنگری روبه افول میگذارد و کلانروایت زندگی انسان در صلح و ازادی، نزد عقلا بیاعتبار میشود. در هنگامه جنگهای بزرگ کار دیگری که جنگ با کلانروایت میکند، تزلزل در روایتها است. ضربههایی که جنگ بر انسان وارد میکند، مدام چارچوبها و روایتهای هویتی او را متزلزل میکند و میپرسد: اساسا چرا؟ این لحظه، لحظه اجتماع ترس و شک است که همانا شروعی برای شکست کلان روایتهاست. همانطور که کلان روایت مولّد جنگ نظامی میباشد، شکست آن نیز مولد شکست در جنگ نظامی خواهد بود. از قضا از راهبردهای مهم جنگهای هویتی، القای هرچه بیشتر شک، ترس و ناامیدی پس از موجهای حمله است. میتوان اینگونه نتیجه گرفت که هدف نهایی جنگ همانا برچیده شدن آینده مدنظر طرف مقابل و بیاعتبارسازی کلان روایت او است- بی اعتباری روایت او از گذشته، از جهان و از آینده و جایگزین کردن خود برای ساخت و تاثیرگذاری بر آینده. با این پیش فرض سخن مارک روبیو چنین تفسیر میشود: قرار نیست روایتی غیر از روایت خود از تاریخ را تحمل کنیم. این مطلب همانا به معنای زدودن واقعی مذاکره خواهی و ذات جنگطلبانه و روحیه امپریالیستی امریکایی است.