
من همیشه حس میکردم یه چیزی تو سرم با من لج داره. یعنی مثلاً وقتی میخوام یه تصمیم بگیرم، مغزم میگه «برو جلو، تو میتونی!» ولی همزمان یه صدای دیگه از یه گوشه میگه: «نه بابا، تو که قبلاً هم خراب کردی، بشین سر جات!»
و اینجوریه که ۴۵ دقیقهی نیمه اول زندگیمو تو رختکن دودلی میگذرونم.
یه مدت فکر میکردم این تردیدها، این بیحوصلگیها، یا حتی بیشفعالی ذهنی من، همش نتیجهی تربیته. ولی بعد فهمیدم نه… بعضی از این چیزا، از همون اول، با ما میان.
با همون بستهی ژنتیکی خوشگل که تو بیمارستان میدن دست مامان و بابا!
فرض کن مغزت یه تیم فوتباله.
یه تیم پر از بازیکن، با نقشهای مختلف:
حالا سؤال اینه:
اگه یه تست بود که میتونست ترکیب اصلی تیمتو بهم نشون بده، نمیرفتی بگیری ببینی کی قراره گل بزنه و کی داره گل به خودی میزنه؟ 😅
با آنالیز ژنتیکی، بهمون میگه کدوم ویژگیهای روانی و رفتاری، از همون اول تو ما فعالتر بودن. مثلاً:
و نکتهی باحالش اینه که این تست نمیاد بهت برچسب بزنه یا بگه «تو اینی و نمیتونی عوض شی».
نه!
میگه: «این ترکیب فعلی تیمته، حالا بیا با شناخت درست، تاکتیکتو بچین.»
ما همه با یه ترکیب خاص به دنیا میایم.
مثل ترکیب یه تیم فوتبال: یکی هجومی، یکی دفاعی، یکی پاسور.
مشکل اونجاست که از همه انتظار داریم مثل مسی باشن.
ولی اگه خودتو بهتر بشناسی، میفهمی توی چه پُستی باید بازی کنی.
و باور کن، بازی تو پستِ درست، از گل زدن تو جای اشتباه، خیلی لذتبخشتره.