
وقتی پسران جوان احساس میکنند دنیا به آنها بدهکار است، و زنان به دلیل ناتوانیشان در برقراری رابطه، آنها را رد میکنند، اتفاقات خطرناکی میتواند رخ دهد. این جمله، چکیدهی تاریک و هولناک پدیدهای است که این روزها بیش از پیش در فضای آنلاین و حتی در جهان واقعی سر برآورده: اینسلها و خشونتهای مرتبط با آنها. شاید نام الیوت راجرز و الک میناسیان برایتان آشنا باشد؛ دو نام از چندین مرد جوانی که به دلیل تعلق به دلایلی اینچنین، دست به جنایتهایی وحشتناک زدند. اما ریشهی این افراطگرایی کجاست و چگونه میتوانیم از تکرار چنین تراژدیهایی جلوگیری کنیم؟
سال 2014 الیوت راجرز، یک جوان 22 ساله، در کالیفرنیا، دست به حملهای خونین زد که منجر به کشته شدن شش نفر و زخمی شدن 14 نفر شد. پیش از این حمله، او یک مانیفست طولانی و چندین ویدئو منتشر کرد که در آنها به تفصیل از تنفر خود نسبت به زنان و زوجها سخن میگفت. راجرز خود را یک اینسل (فردی تحت تجرد ناخواسته) مینامید؛ مردی که معتقد بود زنان او را نادیده گرفتهاند و او مستحق عشق و رابطه بوده است. این حس عمیق استحقاق، همراه با سرخوردگی و انزوای شدید، در نهایت به خشونت بیرحمانهای انجامید که او را به یکی از نمادهای این جنبش تاریک تبدیل کرد.
چهار سال بعد الک میناسیان با یک ون در کانادا 10 نفر را کشت. او نیز پیش از حمله در شبکههای اجتماعی، از الیوت راجرز تمجید کرده و خود را یک اینسل شورشی خوانده بود. این دو نمونه، تنها نوک کوه یخ خشونتهای مرتبط با اینسلها هستند که نشان میدهند چگونه ایدئولوژیهایی که در گوشههای تاریک اینترنت رشد میکنند، میتوانند به فجایع دنیای واقعی منجر شوند. افرادی چون جورج سودینی در 2009 (که سه زن را کشت) یا کریس هارپر مرسر در 2015 (که ۱۰ نفر را کشت و زخمی کرد) نیز در پروندههای خود، باورهایی مشابه با جنبش اینسلها را بروز داده بودند. این افراد، همگی در یک ویژگی مشترک بودند: احساس محرومیت شدید از توجه زنان و جامعه، و تبدیل این احساس به نفرتی عمیق که در نهایت به سمت خشونت هدایت شد.
ریشه اصلی افراطگرایی اینسلها را باید در انجمنها و فرومهای آنلاین جستجو کرد. این فضاها که اغلب با نامهای فریبندهای مانند جوامع حمایت از مردان فعالیت میکنند، به سرعت به اتاقهای پژواک (تکرار باورهای خود از صحبت اطرافیان) تبدیل میشوند. در این اتاقهای پژواک، افراد همفکر گرد هم میآیند، ناامیدیها و سرخوردگیهای خود را به اشتراک میگذارند و به جای چارهجویی یا کمک روانشناسانه، به تشویق یکدیگر به نفرتپراکنی و خشونت میپردازند. بحثها در این فرومها اغلب مملو از زنستیزی، نژادپرستی، یهودستیزی و تنفر از اقلیتها است. زنان به عنوان موجوداتی فریبکار و سطحی به تصویر کشیده میشوند و مردانی که پس از مدتی حضور در این فرومها موفق به برقراری رابطه میشوند، خائن یا اینسل جعلی خوانده میشوند. این گروهها به اعضای خود میآموزند که نهتنها مسئولیت عدم موفقیت در روابط را بر عهده نگیرند، بلکه آن را به گردن بیعدالتی جامعه، فمینیستها و زنان بیندازند. این تشویق جمعی به نفرت، به سرعت به رادیکالیزه شدن افراد منجر میشود و آنها را برای انجام اقدامات خشونتآمیز آماده میسازد. در این فضاها، افکار خطرناک نهتنها چاره نمیشوند، بلکه تقویت شده و مشروعیت پیدا میکنند.
یکی از تلخترین جنبههای پدیده اینسل، ارتباط عمیق آن با مشکلات جدی سلامت روان است. بسیاری از این افراد با افسردگی، اضطراب، اختلالات شخصیتی (مانند اختلال شخصیت خودشیفته یا اسکیزوئید)، و انزوای اجتماعی شدید دست و پنجه نرم میکنند. این افراد، در مواجهه با شکستهای واقعی یا درکشده در زندگی عاطفی، به جای تلاش برای بهبود شرایط یا پذیرش واقعیت، به سرعت شکست را میپذیرند و خود را قربانی شرایط میبینند. این حسِ تاسف برای خود، همراه با عدم توانایی در مدیریت احساسات منفی و مهارتهای اجتماعی پایین، آنها را به سمت باورهای افراطی سوق میدهد.
به جای جستجوی کمک حرفهای یا راههای سالم برای کنار آمدن با مشکلات، آنها به این جوامع آنلاین پناه میبرند که در آنجا ناامیدیشان تأیید و تقویت میشود. این چرخه معیوب باعث میشود که آنها به جای تغییر خود، دیگران را مقصر بدانند و خشونت را تنها راه برای انتقام از جامعهای ببینند که به زعم آنها، بهشان ظلم کرده است. این افراد، در چنگال حس استحقاق و قربانیپنداری گرفتار میشوند و در نهایت، خشونت را تنها ابزار برای بازگرداندن عدالت یا حداقل جلب توجه میدانند.
اینکه این افراد چه ارتباطی با مادرانشان داشتند، یک جنبه روانشناختی پیچیده در مورد مردان اینسل است که توسط روانشناسان و جامعهشناسان مورد بررسی قرار گرفته است. در برخی تحلیلها، اشاره میشود که برخی از اینسلها ممکن است روابط پیچیده یا ناسالمی با مادران خود داشته باشند. این میتواند شامل:
وابستگی بیش از حد: برخی از اینسلها در سنین بالا نیز وابستگی شدید عاطفی و حتی مالی به مادران خود دارند. این وابستگی ممکن است مانع از توسعه استقلال و مهارتهای اجتماعی لازم برای برقراری روابط بزرگسالانه شود.
تصورات تحریفشده از زنان: در برخی موارد، رابطه با مادر ممکن است به شکلگیری تصورات غیرواقعبینانه یا خصمانه نسبت به همه زنان منجر شده باشد. مثلاً، انتظارات برآوردهنشده از مادر یا تجربه مادران سلطهجو/غایب، میتواند به تعمیم منفی به سایر زنان در زندگیشان بیانجامد.
عدم توسعه هویت مردانه سالم: گاهی اوقات، فقدان الگوی پدر سالم یا روابط ناکافی با مردان دیگر، میتواند باعث شود این افراد هویت مردانه خود را به درستی شکل ندهند و درک درستی از تعاملات سالم با زنان نداشته باشند.
مراقبت و دلسوزی نامناسب: مادرانی که بیش از حد از فرزندان خود محافظت میکنند یا از آنها انتظار ندارند که مسئولیتپذیر باشند، ممکن است ناخواسته به تثبیت انزوای اجتماعی و عدم بلوغ عاطفی در فرزندانشان کمک کنند.
البته باید در نظر داشت که روابط انسانی پیچیدهاند و هر فردی دارای داستان منحصربهفرد خود است.
با تمام تلخی و تاریکی این پدیده، نباید از امید غافل شد. جامعه اینسل یک گروه یکپارچه و غیرقابل تغییر نیست. درست است که برخی در مسیر خشونت گرفتار میشوند، اما بسیاری از افراد با باورهای مخرب اینچنین، توانستهاند از آن خارج شوند. این خروج معمولاً با:
افزایش سن و بلوغ فکری: با گذر زمان و بلوغ فکری، برخی از این افراد متوجه میشوند که رویکردشان اشتباه و مخرب است. آنها درک میکنند که چرخه نفرتپراکنی و قربانیپنداری، نه تنها به آنها کمکی نمیکند، بلکه آنها را بیشتر در تاریکی فرو میبرد.
تغییر در روابط و تجربیات زندگی: برای برخی، یک تجربه مثبت خارج از فضای اینسلی، مانند پیدا کردن یک شغل، دوست جدید (غیر از جامعه اینسل) یا حتی یک شروع آرام در یک رابطه عاطفی، میتواند نقطه عطفی باشد. این تجربهها به آنها نشان میدهند که دنیا آنقدر هم که فرومهای اینسلی میگفتند تاریک و بیرحم نیست.
پذیرش کمک حرفهای: برخی از کسانی که از این جوامع خارج میشوند، سرانجام به این نتیجه میرسند که نیاز به کمک روانشناختی دارند. درمان، میتواند به آنها در مدیریت افسردگی، اضطراب، و تغییر الگوهای فکری منفی کمک کند. آنها یاد میگیرند که مسئولیت زندگی خود را بر عهده بگیرند و به جای سرزنش دیگران، روی بهبود خود کار کنند.
کشف ارزشهای جدید: این افراد ممکن است متوجه شوند که "ارزش" واقعی یک انسان، نه در تعداد روابط عاطفیاش، بلکه در انسانیت، توانایی ارتباط سالم و مشارکت در جامعه است. آنها شروع به یافتن معنا در فعالیتهای دیگر، مانند تحصیل، کار یا سرگرمی میکنند.
پدیده اینسل، یک زنگ خطر جدی برای جامعه است. این اتفاقات به ما یادآوری میکنند که انزوای اجتماعی، مشکلات سلامت روان و فضای سمی آنلاین میتوانند ترکیبی مهلک ایجاد کنند. اما با آگاهیبخشی، مقابله با نفرتپراکنی، فراهم کردن دسترسی به خدمات سلامت روان، و ترویج فرهنگ همدلی و احترام متقابل، میتوانیم امید را زنده نگه داریم و راه را برای کسانی که در دام این افکار افتادهاند، به سوی روشنایی باز کنیم. هر انسان میتواند تغییر کند، اگر فرصت و حمایت لازم را بیابد.
