
اشپیگل مقالهی بسیار جالبی منتشر کرد با این تیتر «ناله کردن برای سرزمین مادری» و توش به این موضوع میپردازه که با محدودیتهای جدی تولید محصولات پورن در چین، چطور تایوان داره این کار رو برای چینیها انجام میده.
در یک خانهی روستایی در کوهستانهای میائولی تایوان، یه گروه فیلمبرداری مشغول ساختن فیلمیه که ظاهراً در استان هونان چین اتفاق میافته. داستان دربارهی مردیه به اسم «عمو هائو» که کارمند سادهی یه کارخانه کود شیمیایی دولتیه و کمکم با نزدیک شدن به آدمهای قدرتمند و رابطه با زنهای مختلف، خودش رو به طبقات بالاتر جامعه میرسونه. قرار بوده داستان در شهرستان هنگشان، در استان هونان اتفاق بیفته؛ همون استانی که زادگاه مائو تسهتونگ، موسس جمهوری خلق چینه. اما یه جزئیات مهم وجود داره: هیچکدوم از این اتفاقات در چین فیلمبرداری نمیشن. بازیگرها تایوانیان، عوامل تایوانیان و حتی خانهای که فیلم توش ساخته میشه هم در تایوانه.
چیزی که ساخته میشه، در واقع یه توهمه برای مخاطب چینی. آیشی، بازیگر نقش عروس خانواده، میگه: «بخش بزرگی از مخاطبان ما فکر میکنن داریم در چین فیلمبرداری میکنیم. وظیفهی ما اینه که این باور رو زنده نگه داریم.» چند روز قبل از فیلمبرداری، آیشی در دفتر شرکت Model Media در نیوتایپه نشسته؛ یه لباس یقهباز پوشیده و تازه لباس صحنه رو پرو کرده. دکور کنار دستش شبیه فاحشهخانهای قدیمیه، با وان چوبی و طراحی مربوط به دوران امپراتوریهای گذشته. خودش میگه کار اصلیشون ساختن توهمه. مخاطب باید احساس کنه زنهایی که میبینه واقعاً میتونن از اطراف خودش باشن.
اینجا زبان هم بخشی از این توهمه. تایوانیها و چینیها ماندارین حرف میزنن، اما حتی تفاوتهای کوچیک زبانی هم میتونه این حباب رو خراب کنه. آیشی و همکارهاش برای همین بعضی کلمات رو دقیقاً با شکل رایج در چین به کار میبرن، حتی اگر در تایوان تقریباً کسی اونها رو اینطور نگه. خودش میگه: «اگه این کارو نکنیم، حباب میترکه.» از نظر سیاسی، ماجرا عجیبتر میشه. حکومت چین سالهاست از «اتحاد دوباره» با تایوان حرف میزنه، اما در همین حال، صنعت پورنوگرافی تایوان داره در جهت مخالف حرکت میکنه و وارد بازار چین میشه؛ بازاری با جمعیتی حدود ۱.۴ میلیارد نفر که با وجود تقاضای بسیار بالا، صنعت حرفهای تولید پورنوگرافی نداره.
دلیل شکل گرفتن این بازار، در سادهترین شکل، یه اختلاف حقوقیه: در تایوان تولید فیلم پورنوگرافیک، با محدودیتهای مشخص، امکانپذیره؛ اما در چین تولید و توزیع محتوای «مستهجن» ممنوعه و حتی توزیعش میتونه به زندان ختم بشه. با این حال مردم تماشا میکنن و طبق آماری که مقاله بهش اشاره میکنه، چین بیش از یکچهارم مصرف جهانی پورنوگرافی رو به خودش اختصاص میده؛ بیشتر از هر کشور دیگهای. آیشی که قبل از ورود به این صنعت اقتصاد خونده، در حوزههای سرمایهگذاری و بورس در هنگکونگ و تایوان کار کرده، وقتی درباره کارش حرف میزنه از اصطلاحاتی مثل «تعادل بازار» و «پایگاه مصرفکننده» استفاده میکنه. به گفتهی اون، تایوان فقط ۲۴ میلیون نفر جمعیت داره و تعداد بازیگرهای این صنعت محدوده، در نتیجه بازیگران زن تایوانی دستمزد بالایی میگیرن؛ تا ۲۷۰۰ یورو برای هر فیلم، رقمی که چند سال قبل در اوج بازار حتی دو برابرش بوده. خودش تناقض این شغل رو هم پنهان نمیکنه: «ما زنها رو تبدیل به کالا میکنیم. بهعنوان یک زن باید مخالفش باشم، اما خودم ازش سود میبرم.»
بعد از چند سال فعالیت، هنوز هم در کنار کارش به دانشآموزان دبیرستانی اقتصاد درس میده. بخش جالبتر ماجرا اینه که شرکتها برای فروختن این محصولات به چین، فقط به زبان ماندارین اکتفا نمیکنن. دکورها، لباسها، داستانها و حتی لهجهها باید چینی به نظر برسن. شرکت Model Media که در سال ۲۰۱۹ تأسیس شده، در دفترش در نیوتایپه مجموعهای از دکورها داره: فاحشهخانهای با حالوهوای دوران امپراتوری، سلول زندان، کلاس درس و اتاق بازجویی. آرون، مدیر تولید شرکت که قبلاً مهندسی برق خونده و مدتی هم در استرالیا، یوتیوبر حوزه سفر بوده، وقتی دکورها رو نشون میده، خیلی ساده میگه: «بیشتر از همه، سینههای بزرگ رو دوست دارن.» مشتری اصلی شرکت، طبق گفتهی آرون، مردهای چینی ۲۵ تا ۳۵ سالهان. محصولات در یک سری اپلیکیشن عرضه میشن؛ روشی که از یک وبسایت معمولی سختتر مسدود میشه. طبق گفتهی خود شرکت، این اپ بیش از ۳۷ میلیون بار دانلود شده و Model Media در ابتدای سال ۲۰۲۶ حدود ۸۰ تا ۱۰۰ فیلم در سال تولید میکرده.

آقا معلم: اما چیزی که در مقاله بیشتر از خود صنعت جلب توجه میکنه، فاصلهایه که بین سیاست رسمی چین و زندگی واقعی مردم وجود داره. حکومت چین از سال ۱۹۴۹ نسبت به رابطه جنسی و پورنوگرافی موضع سختی داشته؛ در دوران انقلاب فرهنگی حتی بعضی رمانهای عاشقانهای که محتوای جنسی مشخصی نداشتن هم بهعنوان پورنوگرافی طبقهبندی میشدن. در دهه ۱۹۸۰ هم پورنوگرافی در جریان مبارزه با چیزی که حکومت «آلودگی معنوی غرب» مینامید، هدف قرار گرفت. بعد اینترنت رسید و مسئله خیلی پیچیدهتر شد.
یک پژوهش در سال ۲۰۱۵ که مقاله بهش اشاره میکنه، نشون داده بود نزدیک به ۸۰ درصد مردان ۱۸ تا ۲۹ سالهای که در مطالعه شرکت کرده بودن، در سال قبل پورنوگرافی دیده بودن؛ این رقم برای زنان جوان ۵۱ درصد بود. رانزه دین، پژوهشگر رسانه، درباره این وضعیت میگه: «چیزی که مردم قبلاً فقط از دیویدیهای قاچاق فروشندههای خیابانی به دست میآوردن، حالا بهراحتی آنلاین پیدا میکنن.» به گفتهی اون، آدمها یا از VPN برای دسترسی به سایتهای خارجی استفاده میکنن یا از گروههای ویچت به هاردهای مجازی پر از فیلم میرسن.
حکومت همچنان تلاش میکنه جلوی این جریان رو بگیره. در پکن نهادی به نام «دفتر ملی مبارزه با پورنوگرافی و نشریات غیرقانونی» فعالیت میکنه و در سایت خودش هم نتایج برخوردها رو منتشر میکنه؛ مثلاً در استان مغولستان داخلیِ چین، فردی به یک سال و نیم زندان محکوم شده چون ۶۴۱ فلش حاوی محتوای پورنوگرافیک فروخته بود. در فوجیان، فرد دیگری به سه سال زندان محکوم شده چون فیلمهای پورنوگرافیک رو در ویچت توزیع کرده بود؛ ۱۱۶ نفر برای دریافت این فیلمها پول داده بودن.
با این حال جامعه راه خودش رو پیدا کرده. چونگ لیو، جامعهشناس دانشگاه دورهام، در سال ۲۰۱۹ شش ماه با دانشآموزان دو دبیرستان در تیانجین درباره رابطهشون با سکس و پورنوگرافی مصاحبه کرد. از ۲۸ دانشآموز، فقط دو نفر گفتن هیچوقت پورنوگرافی ندیدن. لیو میگه: «هیچکس نگفت این کار غیرقانونیه. این موضوع اصلاً برای اونها معنی نداشت.» حتی بین دخترها و پسرها تماشای جمعی فیلم در خوابگاهها وجود داشت، اما به شکل شوخی و بازیگوشانهای که احساس گناه رو کم میکرد.
و بعد، ماجرا دوباره به همون خانهی روستایی در میائولی برمیگرده؛ جایی که بازیگرها قرار نیست فقط نقش آدمهای چینی رو بازی کنن، بلکه باید تصویری از خواستههای بخشی از مخاطبان چینی رو هم بازسازی کنن. شِیبا، بازیگر ۴۴ سالهای که در فیلم نقش شهردار چینی رو بازی میکنه، در زندگی واقعی پدر دو فرزنده و قبلاً در دانشگاه برتر تایوان تئاتر خونده و در نمایشنامههایی مثل «مکبث» و «هنری چهارم» بازی کرده. حالا در فیلمهای پورنوگرافیک نقش شهردار رو بازی میکنه و گاهی هم در داستانهایی با مضمون محارم ظاهر میشه. خودش میگه: «بهعنوان یک پدر، از داستانهای محارم خوشم نمیاد، اما مشتریهای چین دوستش دارن.»
یکی از داستانهای محبوب دیگه درباره کارگر سادهایه که اتفاقی پولدار میشه و بعد با زنهای زیادی رابطه پیدا میکنه؛ داستانی که برای سریال «عمو هائو و زنانش» نوشته شده و نویسنده چینیاش اون رو با نام مستعار «آلتِ بهشت» منتشر کرده. مقاله این داستانها رو فقط به سکس ربط نمیده؛ نویسنده متوجه میشه که در بعضی از این فانتزیها، پول، قدرت و صعود اجتماعی هم حضور دارن. خود شِیبا از اینکه برای بازار چین کار میکنه کمی احساس تناقض داره، چون تنش سیاسی بین چین و تایوان واقعیه، اما در نهایت میگه: «کار، کاره.» چند هفته بعد از این فیلمبرداری، اتفاق دیگهای میافته. Model Media اعلام میکنه که به دلیل سودآوری پایینتر و کپیهای غیرقانونی فراوان، فعالیتش رو متوقف میکنه. اما پایان ماجرا نیست. آرون میگه شرکت اعضای تیم رو برای آموزش هوش مصنوعی به چین فرستاده و حالا میخوان وارد مرحلهی بعدی بشن: تولید فیلمهای پورنوگرافیک با هوش مصنوعی. چند نمونه هم نشون میده؛ بعضی شبیه انیمهان و بعضیها تقریباً واقعی به نظر میرسن.
به گفتهی آرون، فناوری خیلی سریعتر از چیزی که انتظار داشتن پیشرفت کرده و حالا حتی میشه لهجه چینی رو با فشار یک دکمه به ویدئو اضافه کرد. یعنی صنعتی که بخش بزرگی از ارزشش رو از ساختن یک «توهم» میگرفت، حالا داره به فناوریای میرسه که میتونه خودِ آدمها، صداها و حتی محل وقوع داستان رو هم به شکل مصنوعی بسازه.
