رمضان ۱۴۰۴

رفتنشان، آنقدری مصیبت داشت،
که عده‌ای را در مسیر تند راه رفتن دواند.
عده‌ای را به تند راه رفتن وا داشت، و
عده‌ای را که ایستاده بودند، به راه رفتن کشاند.
عده‌ای را که نشسته بودند بلند کرد،
و عده‌ای را که در خواب به سر می‌بردند بیدار،
آنانی که تازه بیدار شده بودند، دقیقا همان هایی که نه می‌دانستند، بلند شدن چیست،
نه تعریف درستی از قدم از قدم برداشتن، داشتند.
و نه حتی رسم تند راه رفتن و حتی دوییدن را بلد بودند!
نگاهشان از لابه‌لای همه‌ی این آدم‌ها گذشت، آدم‌هایی که برای خاکشان بیدار شده بودند، اما او!
اما او تازه جریان را فهمیده بود،
از بین همه‌ی آنان نگاهش گیر آنانی شد که جلوتر از همه می‌دوییدند و هوای مردم را داشتند.
پاهایش از تندی پای آنان که سخت در میدان نبرد رو در با دشمن! خستگی ناپذیر می‌دویید، از سر نگاه کردن به آن آدم‌ها تکان خورد.
اما از همه سنگین تر آن نداستنی بود، که باید برای راه رفتن می‌دانست.
آن قاعده‌ی بلند شدنی بود که برای بلند شدن لازم بود و ضروری،

نگاهش را از آسفالت کف زمین گرفت و دوباره به آنان چشم دوخت،
همانانی که سریع تر از همه می‌دوییدند و همه را در عین حال پشتیبانی می‌کردند.

همه این ها، بخاطر نبود خیلی از ماها بود، که دیگر نبودند،
نبود مادر، نبود خواهر، نبود برادر، نبود جوان ایرانی، نبود نوجوان ایرانی، نبود خانواده‌ی ایرانی، نبود کودک ایرانی،
در مقابل این هجمه از نبودها، بودنی بود از جنس غم، از جنس کودکانی که میان‌خانواده‌ایشان بودند! اما نبودند.
صدای خنده‌ایشان بلند می‌شد، اما نمی‌شد!
بودنی از سکوت پر از گله و غم و خلاصه، بودنی از جنس نبودن.
دوباره زخم های‌ ایران سرباز شدند.
دوباره یاد باکری‌ها و بابایی‌ها زنده شد.
دوباره یاد سلیمانی در وجودمان ریشه دواند و
دوباره خمینی در یادها زنده گشت.

شهید محمود کاوه یادت بخیر.
از همان دم دم صبح که خبر به پادگان به تو رسید، حرکت کردی.
یاد حرف سلیمانی می‌افتم،


یاد سریال شمعدانی می‌افتم،
یاد سریال پایتخت!
یا حتی با آن همه تلخی‌های مذاکره‌ی ۵+۱، مرا یاد سلیمانی می‌اندازد،

یا حتی یاد سریال گاندو!

روزهای خوبی را گذراندیم و حالا،
به جا و مکانش لازم باشد، جان را فدا کرده و در آغوش خاکمان ایران می‌غلتیم.
اما الله اکبر شهیدان را همواره استوار خواهیم کرد.
آنقدری عصبی خواهیم شد.
تا مطمئن شویم،
بار دیگر، زخم‌های ایرانمان باز نخواهد گشت.
ما‌ایستاده‌ایم.
برای نگهداشتن خاکی که هزاران دلاور شهید را پرورانده، و می‌پروراند!
ما نسل ایرانی هستیم،
نسلی که شکستتان خواهد داد!