دهه‌ی ۱۳۹...

صدایش دردی بود بر روح و روانم...
نمی‌دانستم که روزی از صدای خنده‌های دهه‌ی ۱۳۰۰اش گریه ام خواهد گرفت و، هر فرکانس از خنده‌ی زیبا و دلنشینش خنجری خواهدشد بر قلبم...
اشک‌هایم قدم از قدم برمی‌دارند و خنکیه نسیم سحری را همچو یخ، روی گونه‌ام هک می‌کنند...
با این حال! اشک‌هایم قطع نمی‌شوند.
نفس‌هایم گاهی گیر می‌کنند بین بغض و اکسیژن و کربن دی اکسید...
به راستی جریان این قلب چیست!، که اینگونه بی قراری می‌کند و سیلی از اشک را از سد پلک‌هایم روان می‌سازد...
چرا باید برای کسی به اسم رفیق....
شدت اشک توان ادامه‌ دادن سخن را از من می‌گیرد،..
دوباره تکرارش کردم:
چرا باید برای رفیق...!

...

گویی این درد است که از چشمان بهت زده و دلتنگ مهدی روان می‌گردد.
حرف‌هایش را با فریاد لب می‌زد و مرا شنونده‌‌ی تک‌به‌تک درداش کرده بود..
او حالا دیگر روی خاکی که رفیقش را درون آن آرمیده بودند.
به سجده افتاد،
صدای گریه‌اش بلند شده بود..
چنان از قطره قطره گریه‌اش! درد می‌چکید! که فریادش لرزی نشاند بر قلبم، و اشک را،ازچشمانه من هم لبریز کرد.

قدم از قدم برداشته و سوی او قدم می‌زنم...
اما قطع شدن یکدفعه‌ای گریه‌اش،
با شتاب مرا سمت او می‌کشاند..
نبضش را سریع می‌گیرم،
به قدری قلبش کند می‌زد، که ایستادن را جایز ندانستم.
روی کولم انداخته و تا بیمارستان دوئیدم‌...

حالا دیگر این من بودم که با اشک‌هایی التماس‌گونه،
دکتر را می‌خواند.
مهدی را از کولم، روی برانکارد گذاشتند و سریع نبضش را گرفتند.
همین که دکتر فریاد زد و گفت: نبض داره، سریع...
دیگر هیچ چیزی نشنیده‌ام.
نگاهم میخ صورت مهدی ماند و
روی سرامیک‌های نه چندان نرم بیمارستان سقوط کردم.
گویی که فشار زیادی تا در ورودیه بیمارستان به جان کشیده بودم...
سیاهیی! چشم‌هایم را گرفت و سکوت در صماخ گوشم پژواک انداخت...