یه بار تو مغازه، یه مشتری اومد که انگار دلش خیلی گرفته بود. می خواست چندتا کلید و پریز بخره برای خونشون. از همون اول معلوم بود که حالش خوب نیست. همونطور که داشت لوازمش رو انتخاب میکرد، یهو گفت: داداش، اوضاع بازار شما هم خرابه؟
خندیدم و گفتم: (بازار کی اوضاعش خوبه؟) این شد که یخش باز شد و شروع کرد حرف زدن. گفت یه کارگاه کوچیک داره، کار نجاری میکنه. قبلاً مشتری زیاد داشت، اما حالا همه چیز خوابیده. گفت: همه کارگاهای دوروبر تعطیل شدن، فقط من موندم، اونم خدا میدونه تا کی.
حرفاش که بیشتر شد، فهمیدم اونم یه وام گرفته درست مثل خودم. از بانک کشاورزی وام گرفته بود که یه سری دستگاه برای کارگاه بخره. گفت: (اولش خوب بود، فکر میکردم دارم پیشرفت میکنم. قسطا هم سر وقت پرداخت میشد. ولی کمکم اوضاع خراب شد. مشتری کم شد، دخل و خرجم جور درنیومد و همین شد که قسطای وامم هم عقب میافته و شرایط داره بدتر و بدتر میشه.)
همونطور که داشت حرف میزد، سرشو انداخت پایین و گفت: داداش، بعضی وقتا حس میکنم دارم فقط دست و پا میزنم که غرق نشم. کارگاهو هم نمیتونم تعطیل کنم، چون همین یه ذره درآمدم از همونه. تعطیل کنم، بدتر میشه.
همه حرفاش رو شنیدم و نمیدونستم چی بگم. خودم توی همون وضعیت بودم. وقتی پول نیست، هیچ سیستمی نمیتونه نجاتت بده. مشکل، خود زندگیه، این اوضاعیه که توش گیر کردیم. بهش گفتم: «داداش، منم همینطورم. یه روزی این اوضاع درست میشه. نمیدونم کی، ولی میشه.
آخرش کلید و پریزاشو خرید و رفت. ولی حرفاش توی ذهنم مونده. انگار داشتم داستان زندگی خودمو از زبون یکی دیگه می شنیدم. شاید خیلیا تو همین وضعیتن؛ همدیگه رو نمی شناسیم، ولی داستانمون یکیه...
پرداخت_مستقیم_پیمان