_سه...دو...یک...
ناگهان چراغ ها روشن می‌شود.حدااقل گمان میکنم که روشن می‌شود.همه چیز برایم تیره وتاریک است.
از گوشه چشمان سیاهم، هیکل هایی سیاه و بلند را می‌بینم.متوجه می‌شوم که در آزمایشی دیگر هستم.
خودم را آماده میکنم.
فقط چند دقیقه طول می‌کشد.
دنیای رنگی دیگران برایم سیاه سفید است...
به جای انسان هایی که هرکدام خاص اند، موجوداتی سیاه و وحشتناک می‌بینم.
مشت هایم بی هدف در هوا می‌چرخند.ناگهان بوی قوی فلز را حس میکنم.سرم گیج می‌رود.نفس هایم بریده می‌شود.
قبل از اینکه سیاهی من را در بر بگیرد، صدای رباتیکی گوشم را پر می‌کند:زمانت تموم شد...
همه جا تاریک است. بوی تند فلز زنگ‌زده چنان مشامم را پر کرده که گویی در یک قوطیِ تنگ محبوس شده‌ام. اولین چیزی که به ذهنم می‌رسد این است که شاید کور شده‌ام وقتی به این فکر میکنم که چطور رنگ‌ها در پیش چشمانم از بین رفت و انسان‌ها به اشکالی سیاه تبدیل شدند خیال میکنم مرده‌ام؛
وقتی تلاش میکنم بلند شوم، می‌فهمم که در میانِ یک خلأ و گنگیِ مطلق معلق هستم.
سکوت، آن‌قدر سنگین است که صدایِ درونی‌ام را به گوش می‌رساند؛ صدایی خراشنده، شبیه به اصطکاکِ چرخ‌دنده‌هایی که سال‌هاست روغن‌کاری نشده‌اند. با شنیدنِ صدای قدم‌هایی که از دور می‌آیند، تکانی می‌خورم. با تمام توان، لب‌هایم را باز و بسته میکنم تا فریاد بزنم، اما هیچ صدایی از گلویم خارج نمی‌شود. تنها چیزی که می‌شنوم، لرزشِ خش‌خشِ قطعاتِ درونی‌ام است.
در اوجِ این درماندگی، صدایی از میانِ تاریکی، بسیار شفاف و بی‌روح، در سرم طنین می‌اندازد. صدایی که انگار از دوردست‌ها، از جایی فراتر از این قوطه‌ی تاریک، می‌آید:
''زمانت تمام شد.''
وقتی دوباره آن صدا را می‌شنوم به حقیقتی تاریک پی میبرم
همان لحظه، آن گنگیِ مطلق به حقیقتی تکان‌دهنده بدل می‌شود. من نه در حال مرگ هستم و نه کور شده‌ام؛ من تنها یک ماشینِ قدیمی هستم که در انبارِ متروکه، در حالِ سپری کردنِ آخرین ثانیه‌های انرژی‌ام هستم. آن صدا، نه صدای یک فرشته، که حکمِ نهاییِ ربات رئیس بود که سیستمِ از کار افتاده‌ام را برای همیشه خاموش می‌کرد.
از اونجایی که همیشه عاشق محک زدن خودم هستم دوست داشتم ادامه‌ی داستانی که دوست عزیزمون گذاشته بودن و پیشنهاد دادن هرکسی به دلخواه خودش ادامه بده رو بنویسم امیدوارم لذت ببرید
چالش 💜Maya💜
https://virgool.io/@m_54610387
