
مه، همچون کفنِ سفید و سنگینی بر تن جنگل افتاده بود؛ چنان غلیظ که مرز میان زمین و آسمان از میان رفته و جهان در هالهای از ابهام فرو رفته بود. در این سکوتِ خفقانآور، تنها چیزی که وجود داشت، سرمایی بود که همچون خنجری از میان پوست گذشت و تا مغز استخوانش رخنه کرد. دخترک، سرگشته و تنها، میان این کدرایِ بیانتها میلغزید؛ تنهاییای که چون موریانههایی درونی، ذرهذره وجودش را میخورد و او را از درون تهی میکرد.
ناگهان، نجوایی از میان غبار برخاست. صدای زنی بود که با لحنی مبهم، وعدهی همراهی میداد. ترس، ستون فقراتش را میلرزاند، اما در عین حال، آن صدا حکمِ تنها طناب نجات را در میان این اقیانوسِ تنهایی داشت. او میدانست که مسیر، به سوی “درهی مرگ” باز میگردد؛ جایی که افسانهها از آن به عنوان پایانی همیشگی یاد میکردند. اما ارادهاش برای رسیدن به آن زمزمه، رفتهرفته فولادینتر میشد.
او میان دو سویِ نابودی ایستاده بود: یا تنهاییِ موریانهوارِ فعلیاش، یا مرگِ شیرینی که در میان آن زمزمههای امیدوارکننده پنهان بود. در نهایت، او تصمیم گرفت خود را به دستِ آن صدا بسپارد؛ چرا که برای کسی که در تاریکیِ تنهایی غرق شده، حتی یک زمزمهی مرگبار نیز، از سکوتِ بیرحمانهی هستی، دلپذیرتر است