از لبهی پشتبام کمی فاصله گرفت. باد وحشی، شیشههای ساختمان را به رعشه درآورده بود. کت قهوهایاش را بیشتر به خود فشرد، نگاهی به آسمان انداخت و با ناامیدی سر فرود آورد.
«با خودت چیکار کردی؟»
سخنی که بارها و بارها در این چندین سال، در ذهنش تکرار میشد. صدای کوبیده شدن در و جیغ وحشتناک آژیر باعث شد تکانی به خود بدهد. همیشه همین بود؛ فقط ۵ دقیقه وقت داشت تا با خودِ خلوتکردهاش روی پشتبام تنها باشد. بعد از آن، آژیرهای طبقههای پایین به سوت درمیآمدند، داد و فریاد پرستاران بلند میشد و صدای آژیرِ پشتبام، خبر از پایان وقت هواخوریاش میداد؛ هواخوریای که هیچکس اجازهاش را نمیداد، اما او برای خودش میخرید.
پرستاری با سرنگ بیهوشی و یونیفرم آبی کنارش ایستاد. پرستار دیگری نگاهی غمگین به او انداخت و چند پرستار دیگر، گویی بخواهند حیوانی را به قفس بیندازند، منتظر دستور بودند. یکی از پرستاران زیر لب غرغر میکرد. مردِ کتقهوهایپوش، لبخندی آرام برای تسلی به آنها زد و با متانت به سمت درِ ورودیِ طبقه قدم برداشت. پرستاران با تعجب به یکدیگر نگاه کردند؛ مرد با خونسردی و مهربانیِ عجیبی گام برمیداشت. پرستارها نزدیکش شدند. یکی از آنها همقدم با مرد راه میرفت، اما بقیه فاصله میگرفتند و میترسیدند مبادا بلایی سرشان بیاورد. مرد به پرستاری که کنارش بود، لبخندی عمیق و پرمعنا زد؛ پرستاری که دستمزد قلمبهوسلمبهای گرفته بود تا کارِ مرد را یکسره کند، با اضطراب نگاهش را دزدید.
مرد در حالی که به سمت اتاق ایزوله میرفت، زیر لب زمزمه کرد: «میدانی، وقتی آدم از زندگی خسته میشود، خودش هم بزرگترین دشمن خودش است.»
پرستار که عرق سردی بر پیشانیاش نشسته بود، دستش را به سمت جیبش برد که سرنگ در آن پنهان بود. مرد کتقهوهای ایستاد، رو به پرستار کرد و در حالی که به یاد میآورد چطور سالها پیش خودش با همین دستان، بیمارانش را درمان میکرد، گفت: «من این قرارداد را هفتهی پیش با تو بستم. یادت هست؟ مبلغ را به حسابت واریز کردم تا وقتی که به این نقطه رسیدم، تمامش کنی. منِ قدیم، آن پزشکی که اینجا رئیس بود، هنوز هم مدیریت همهچیز را در دست دارد. حتی مرگِ خودش را.»
پرستار لرزید. او نمیدانست که این بیمارِ آرام، همان جراحِ نابغهای است که روزگاری این بیمارستان را اداره میکرد و اکنون، تنها راهِ رهاییاش از عذابِ وجدانِ سالهای حبس، حذفِ خودش بود. مرد چشمهایش را بست و با لبخندی که حکایت از آزادی داشت، به چشمان وحشتزدهی پرستار خیره شد و سرش را به نشانهی تأیید تکان داد.
پرستار، با دستانی لرزان، سرنگ را بیرون کشید. مرد کتقهوهای، گویی منتظر بود، بازویش را به سمت او دراز کرد و با آرامشی مرگبار گفت: «بزن... دکتر این نسخه را خودش پیچیده است.»
پرستار با آخرین تردید، سوزن را در بازوی او فرو کرد. چند ثانیه بعد، مردِ کتقهوهای روی زمین سرد بیمارستان افتاد. در حالی که آخرین ضربانهای قلبش به شماره میافتاد، حس کرد سبک شده است. او با این کار، نه تنها به زندگیاش پایان داد، بلکه آخرین بیمارِ پروندهی زندگیِ حرفهایِ خودش را هم شفا بخشید: «خودش را». پرستار بالای سرش ایستاد و تنها چیزی که شنید، زمزمهی گنگ مرد بود که میگفت: «بالاخره... مرخص شدم.»