
پا روی پا انداخته؛ با هیکلی که گویی تمامِ مبل را در تسخیرِ خود گرفته، خیرهام مانده است. چشمانِ کهرباییاش، حتی در این لحظاتِ آخر، چیزی جز ملامت در خود ندارد. اخمهایش در هم گره خورده و دستانش بر دستهٔ مبل، سندی از جنایتاش را به نمایش میگذارد؛ اما نه، این جرم از او سر نزده است؛ گناه، گناهِ من است که حالا تاوانش، قطرهقطره از انگشتانِ او میچکد.
روی پیشانیاش عرقی سرد نشسته؛ نمایشی از ضعف که تا به امروز در این تندیسِ اقتدار، بیسابقه بود. او همیشه استوار، مغرور و بینقص دیده شده بود؛ اما مردی که اکنون روبرویم نفسهای آخرش را میکشد، هیچ شباهتی به آن تصویرِ سنگی در خاطراتم ندارد.
چقدر عطش داشتم که او را پشت میلههای زندان ببینم؛ طوری که هر ثانیهاش، مرگی تدریجی برایش باشد. اما نشد؛ چارهای جز این برایم باقی نگذاشته بود. باید میرفت؛ باید میگذاشتم که برود. حالا که روستا از سایهٔ سنگینِ حضورش رها شده است، میتوانم برای نخستین بار، نفسی تازه کنم. کم مردم را زجر نداد، اما ترس، دهانِ همگان را دوخته بود. من، همه را از بندِ این اهریمنِ بزرگ رهانیدم. باد، پیروزیام را هوار میکشد و پنجرهها را به رقصِ وحشیانه وامیدارد؛ درختان به سماع میآیند، ابرها میچرخند و آسمان، غرشی از سرِ شعف سر میدهد
خنجر را در مشت، بالا میآورم. نمیخواهم این لحظه در غبارِ زمان گم شود؛ این بزرگترین پیروزیِ زندگیِ من است. باید نشانی از این میدانِ نبرد باقی بماند، وگرنه که باور میکند من ایستادم و جنگیدم؟ چه غنیمتی گرانبهاتر از این گنجِ کهربایی؟
خنجر را با ظرافت بر پیشانیاش میکشم؛ آنقدر آرام که زخمی بر جای نماند. روی چشمِ کهرباییاش مکث میکنم و بعد، تیغ را به نرمی میچرخانم. اتاق در خاکستریِ غروب غرق میشود و از شرمِ تماشای این صحنه، سرخ میشود؛ صحنهای که همیشه رویایش را داشتم.
چاقو را با همان دستمالی که گنجِ کهربایی را در آن نهادهام، پاک میکنم و آن یکی کهربا را نیز از بندِ وجودش میربایم.