
دیوارهای سلول، فاصلهی بینِ من و تمامِ خاطراتی بودند که روزی زندگیام مینامیدم. اینجا زمان شکل عجیبی به خود میگیرد؛ نه مثل ساعتهای دنیای بیرون که با تیکتاکِ عقربهها بدوند، بلکه مثل قطرهقطره چکیدن آب بر روی سنگ، کند و کشدار.
صبحها که باریکهی کمنوری از پنجرهی کوچکِ میلهدار روی سیمانِ سرد میافتاد، اولین چیزی که سراغم میآمد، سنگینیِ یک حسِ گنگ بود؛ تلفیقی از دلتنگی و انزجار. دلتنگی برای بوی خاکِ بارانخورده، برای صدای خندهای که در کوچه بپیچد، و برای آزادیِ سادهی قدم زدن زیر آسمانِ باز. انگار آدم تا وقتی نفس میکشد، قدرِ هوا را نمیداند؛ اما اینجا، حتی همین هوای محبوس در چهاردیواری، سهمیهبندی شده است.
گاهی در سکوتِ مطلقِ شب، ذهن به بازیِ تلخی تن میدهد. فیلمِ گذشته مثل یک پروژکتورِ کهنه روی دیوارِ روبرو پخش میشود؛ اشتباهات، تصمیمهای غلط، و لحظاتی که اگر جورِ دیگری رقم میخور، شاید اکنون جای دیگری بودم. حسِ پشیمانی، مثل خوره روح را میتراشد. با خودت میگویی: «آیا من هنوز همان انسانِ سابقم؟» و جواب، در میانِ سکوتِ مرگبارِ سلول گم میشود.
اما در عمیقترین نقطهی این تاریکی، چیزی شبیه به امید هم سوسو میزند. امیدی که شاید کوچک و شکننده است، اما اجازه نمیدهد کاملاً در میانِ این دیوارهای بتنی گم شوم. به روزی فکر میکنم که این درِ آهنی باز شود، به اولین قدمی که بیرون از این حصار خواهم گذاشت، و به این حقیقت که تا زمانی که درونِ سینه قلبی میتپد، هیچ داستانی در نقطهی پایان باقی نمیماند