خیلی وقت بود که مرا از زیستن در دنیایی که خودم ساخته بودم، محروم کرده بودند؛ گویی میخواستند با مچاله کردنِ دفترم، رگهای داستانهایم را قطع کنند. اما آنها نمیدانستند که نوشتن، برای من یک انتخاب نیست، یک ضرورتِ بیولوژیک است؛ نفس کشیدنِ من در کلمات نهفته است.
میخواستند با ربودنِ قلم و کاغذ، مرا در تاریکیِ مرگ رها کنند تا شاید از سرِ تسلیم، آرام بگیرم. اما آنها اشتباه میکردند. هر چه بیشتر مرا از نوشتن منع کردند، اشتیاقم در تاریکی، وحشیتر و تیزتر شد. وقتی قلم از دستم گرفتند، یاد گرفتم با سایههای دیوار، کلمات را ترسیم کنم. وقتی کاغذ از من گرفتند، از پوستهی دیوارها، صفحه طراحی کردم. آنها فکر کردند با گرفتنِ ابزار، من را ساکت کردهاند، اما نمیدانستند که من حالا با خونِ سیاهتر و ارادهای پولادینتر، حتی از موهایم هم قلم میسازم. هر ممانعت، تنها شعلهی این عطش را تندتر کرد؛ من حالا نه فقط مینویسم، بلکه با تمام وجود، از میانِ رخنههایِ این ممنوعیت، در حالِ بازخوانیِ هستی هستم.»