
از آن روز که چشم گشودم، هرگز چنین جنایاتی به چشم ندیده بودم.
نمیدانم چگونه به این مرز بیکران رسیدم، اما کولهباری از خاطراتِ تلخِ این دنیای سیاه بر دوش دارم. من منبع نور این مکانم؛ نه فقط یک منبع، که بزرگترینشان.
همواره به تماشای زندگی در سیارههای دور نشستهام و مدام در این اندیشهام که آیا تابش من، مایه آزارِ موجودات است یا نه؟ در بسیاری از سیارهها، موجودات با دیدنِ نورم میگریزند؛ اما زمین حکایت دیگری دارد. آنها با طلوع من بیدار میشوند و چرخ زندگی را میچرخانند. پیشتر از تماشای حیاتشان لذت میبردم، اما اکنون…
اکنون از تابیدن شرمسارم. دلم میخواهد پنهان شوم، دلم میخواهد هرگز بر زمین نتابم تا شاید مردمش در آرامش، به خوابی ابدی فرو روند و از این همه کشتوکشتار رهایی یابند. میخواهم مردمِ ستمدیدهای که شاهدِ این جنایاتِ بیپایاناند، با آسودگی چشم بر هم بگذارند.
جایجایِ زمین، رنجی نهفته است؛ در هر گوشهاش و در جانِ هر آدمی، دردی است که میتوان یافت. بسیاریشان به اجبارِ نفس کشیدن ادامه میدهند و بسیاری دیگر، مدتهاست که از ادامه دادن دست شستهاند.