آغوش اخر

وقتِ آغوش‌های گرم و لبخندهای تلخِ بی‌جان، کم‌کم داشت به آخر می‌رسید. برای آخرین بار، لب‌هایش را از هم گشود و صدایش را بلند کرد:

منتظرم هستید، دیگه نه؟

مادر و پدرش سر تکان دادند. خواهرک کوچکش، اشک‌های نریخته‌اش را فرو داد. اما تمامِ فکرِ مرد جوان، پیشِ دخترکی بود که آن سوی آن‌ها، تنها ایستاده بود. برای بدرقه کردنِ سربازش آمده بود، اما هم از خانواده‌ی پسر می‌ترسید و هم از اینکه نکند این آخرین خداحافظی‌شان باشد.

پسرک نگاهی به سوی دخترک انداخت و دوباره پرسید:

منتظر می‌مونی؟

مادر و پدرِ پسرک برای دومین بار سر تکان دادند. خواهرش با صدایی که انگار از تهِ چاه می‌آمد، گفت: «بله.»

اما دخترک که مخاطبِ اصلیِ پسر بود، فقط نگاهش کرد.

بوقِ آخرِ اتوبوس زده شد؛ اخطاری کوچک اما پرمعنی. صدای هیاهو، خداحافظی، اشک، خوشحالی و کلی فریاد، گوش‌هایشان را پر کرد. این‌بار اخطاری بزرگ‌تر و پرخطرتر [به صدا درآمد].

دخترک بالاخره پلک زد. پسرک، پلک زدنِ او را به حساب پاسخِ مثبت گذاشت و لبخندِ پیروزی زد و دستی به نشانه‌ی خداحافظی تکان داد.

قلبش می‌گفت: «شاید آخرین بار باشد؛ شاید آخرین دیدار با عزیزان است؟» هر چند قدم که برمی‌داشت، برمی‌گشت و نگاهی طولانی به عزیزانش می‌انداخت. برای اولین بار، متوجه‌ی تارهای سفیدِ بی‌شمارِ موی پدرش شد؛ متوجه‌ی چروک‌های صورتِ مادرش، غمِ نگاهِ خواهرش و امیدواریِ دخترک…

برای آخرین بار نگاهشان کرد؛ تهِ دلش ندایی به او می‌گفت: «خوب بنگر، شاید دیگر ندیدی‌شان.»»