
دیوارهای اتاق شماره ۴۰۲ نه سفید بودند، نه کرم. رنگشان چیزی شبیه به «فراموشی» بود؛ خاکستریِ کدر و بیجان. من روی لبهی تخت سفت و فلزیام نشسته بودم و به نقطهای از دیوار خیره شده بودم که ترک بزرگی شبیه به نقشهی یک کشور خیالی داشت.
«باز هم داری با خودت حرف میزنی؟»
این صدای دکتر شجاعی بود. هر بار که وارد میشد، بوی تندِ الکل و صابون ارزانقیمت، فضای خصوصی من و «او» را میشکست.
من لبخند زدم. فقط لبخند زدم. چون اگر میگفتم او همینجا، کنار پنجره ایستاده و دارد با انگشتش طرحِ پرندهای را روی شیشهی غبارگرفته میکشد، باز هم آن قرصهای آبیِ لعنتی را میآورد.
دکتر رفت. در که قفل شد، نفس راحتی کشیدم.
او چرخید. پیراهن آبیِ کمرنگش، همان که در روزِ بارانیِ کافه پوشیده بود، در نور ضعیف عصرگاه میدرخشید. موهایش مثل همیشه کمی نامرتب بود، انگار باد همیشه در اطراف او میوزید، حتی در این اتاقِ بستهی بدون پنجره.
«دکتر بود؟» صدایش مثل خشخش برگهای پاییزی زیر پا بود. نرم و آشنا. «آره، رفته.»
بلند شدم و به سمتش رفتم. دستانم را دراز کردم. همیشه میترسیدم که وقتی انگشتانم به شانهاش میرسد، دستم در هوا خالی بماند. اما اینبار فرق داشت. سرمای ملایمی که از پوستش حس کردم، به اندازهی یک واقعیتِ فیزیکی، واقعی بود. بوی گلهای یاس که همیشه همراهش بود، در اتاق پیچید.
«گفتند تو رفتی، میدونی؟» گفتم و سعی کردم بغضم را قورت دهم. «گفتند تو همون روز تصادف…»
او خندید. صدایش در اتاق طنین انداخت. دستش را روی گونهام گذاشت. «اونا خیلی چیزها میگن. اونا فکر میکنن دنیا فقط همینچیزهاییه که میشه لمس کرد. ولی ما… ما هنوز توی اون کافه نشستیم، یادت نیست؟ بارون میزد و تو داشتی قهوهات رو میخوردی.»
به چشمانش نگاه کردم. عمق عجیبی داشتند؛ مثل دریایی که در شب میدرخشد. بله، حق با او بود. تصادف، بیمارستان، دیوارهای خاکستری، همه اینها فقط یک خوابِ بدِ طولانی بودند. ما هنوز آنجا بودیم.
«بریم؟» پرسیدم. «بریم.»
او دستم را گرفت. درِ اتاقِ شماره ۴۰۲ قفل بود، اما وقتی او دستم را کشید، در مثل دودِ سیگار از هم باز شد. دیگر خبری از راهروهای طولانی و سرد نبود. بوی قهوه و صدای باران، جای بوی الکل را گرفت.
فردا صبح، وقتی پرستار در را باز کرد تا صبحانه را بیاورد، با دیدن تخت خالی، متعجب نشد. او فقط به پنجره نگاه کرد، به پرندهای که با بخار روی شیشه کشیده شده بود و حالا داشت زیر نور خورشیدِ صبحگاهی، کمکم محو میشد. پرستار آهی کشید و با خودش گفت:
«باز هم یکی دیگه رفت…
خوش به حالشون که راهِ خروج رو پیدا میکنن.»
خوش به حالشون که راهِ خروج رو پیدا میکنن.»