
گر چشم دل بر آن مه آیینه رو کنی
سیر جهان در آینه ی روی او کنی
خاک سیه مباش که کس برنگیردت
آیینه شو که خدمت آن ماهرو کنی
جان تو جلوه گاه جمال آنگهی شود
کایینه اش به اشک صفا شست و شو کنی
خواب و خیال من همه با یاد روی توست
تا کی به من چو دولت بیدار رو کنی
درمان درد عشق صبوری بود ولی
با من چرا حکایت سنگ و سبو کنی
خون می چکد ز ناله ی بلبل درین چمن
فریاد از تو گل، که به هر خار خو کنی
دل بسته ام به باد، به بوی شبی که زلف
بگشایی و مشام مرا مشکبو کنی
اینجاست یار گم شده گرد جهان مگرد
خود را بجوی سایه اگر جست و جو کنی
هوشنگ ابتهاج
این شعر یکی از شعرای مورد علاقه ی منه که به نظرم شاعرش(هوشنگ ابتهاج)وقتی داشته اینو میسروده اصلا انگار تو یه دنیای دیگه ای بوده هر بیتش آدمو به وجد میاره که این قدر تونسته عارفانه و صادقانه از گمشده ای بگه که مدت هاست دنبالشه.
خب دیگه زیاد حرف اضافه نزنیم بریم سراغ اصل مطلب که معنی و مفهوم شعره(به نظر خودم البته😁):
گر چشم دل بر آن مه آیینه رو کنی سیر جهان در آینه ی روی او کنی
میگه که اگه با بینش و نگاه درونی(نگاه دل) به چهره ی ماه(معشوق گمشده) که مانند آیینه تصویر هر چیزی رو که رو در روش قرار بگیره نشون میده نگاه کنی میتونی کل جهان رو در اون ببینی (اینجا یه نکته عرفانی هم وجود داره و اون اینه که همین اول شعر اومده میگه که همون شخصی که توی آینه دیده میشه خودش برا خودش جهان اصغره)
خاک سیه مباش که کس برنگیردت آیینه شو که خدمت آن ماهرو کنی
این جا دوباره داره نکته عرفانی بسان میکنه که اونم اینه که توی عرفان شرق رسیدن به درجه آینه شدن که یعنی رسیدن به سر حدی که انسان اون قدر پاک و زلال بشه
که صرفا یک مشاهده گر بشه و اینقدر خالی و شفاف که هر چه(هر کس)که رو دروی شخص قرار بگیره رو صرفا بازتاب کنه.
جان تو جلوه گاه جمال آنگهی شود کایینه اش به اشک صفا شست و شو کنی
انسان زمانی به سر حدی میرسه که آیینه ی وجودش بتونه بزرگی و زیبایی خداوندو نشون بده که آیینه ی وجودشو از سیاهی و تاریکی(ایگو و..) پاک کنه.
خواب و خیال من همه با یاد روی توست تا کی به من چو دولت بیدار رو کنی
من همیشخ توی خواب و رویا هام تو رو میبینم و منتظرم تا روزی بلاخره چهره ی خودتو به من نشون بدی
درمان درد عشق صبوری بود ولی با من چرا حکایت سنگ و سبو کنی
میدانم که برای سوزش و آتش عشق فقط صبوری درمانه ولی چرا با من نزاع و دوری میکنی و به من آسیب میزنی
خون می چکد ز ناله ی بلبل درین چمن فریاد از تو گل، که به هر خار خو کنی
توی این دشت بلبل از بس آواز خواند (از دوری همدل و یار) از خواندن خسته شد ولی تو ای گل(کسی که پتانسیل یاور شدن بلبل رو داره)چرا به جای دوستی با بلبل فقط سمت خوار هایی میری که بهت آسیب میزنن(حکایت خیلی از این عشقا...😂)
دل بسته ام به باد، به بوی شبی که زلف بگشایی و مشام مرا مشکبو کنی
دلخوشم به اینکه روزی باد بوی توروبرام بیاره و من چره تو رو ببینم و از بوی تو سرمست بشم
اینجاست یار گم شده گرد جهان مگرد خود را بجوی سایه اگر جست و جو کنی
یار گمشده ی تو(خدا)درون تو قرار دارد سایه(متخلص) در بیرون از خودت اون رو جستو جو نکن.