سکوتی مرگبار شهر را فراگرفته است. غم و اندوه از در و دیوار شهر فرو میریزد. صدایی جز صدای خرد شدن دیوارهای شهر به گوش نمی رسد. حتی در و دیوار هم در این ماتم فراگیر عزدار شده اند. ماهیگیرانی که هر روز صبح گروه گروه دل به دریا می زدند و روزی خوشان را از دریا می گرفتند. اما اینک همه چیز در تاریکی فرو رفته است. دیگر نه صدای ماهیگران و آواز ماهیگیری آن ها و نه صدای بازی کودکان هیچ به گوش نمی رسد . شهر به تسخیر ارواح در آمده است . و من هم با چشمانی خیس زانوان غم را به بغل گرفته و از دور به تماشای شهر و خانه و کاشانه و روزگار نکبت زده ام نشسته ام در یک غروب غم انگیز پاییز. غروبی که انگار پایان دنیاست. و واقعا هم اخر دنیاست. همه چیز برای من تمام شده است. وقتی پدر ، برادران و همسر خویش را تنها در یک چشم بر هم زدنی به خاک سرد و بی روح می سپاری و زمین آن ها را در خود می بلعد دیگر دنیایی برایت باقی نمی ماند. لعنت بر این روزگار و لعنت بر این دنیای سنگدل و بی رحم.
چگونه می توانم خواهر کوچکم را فراموش کنم. خواهری که هر روز او را نوازش می کردم و موهایش را می بافتم و مونس و همدم تنهایی من بود. مادرم را ... هیچ نمی توانم بگویم . بغض گلویم را می فشارد. نمی توانم در مورد دوست داشتنی ترین و عزیزترین هستی زندگیم بنویسم و بگویم . زبانم از گفتن بند آمده است و فقط برایش آرامش ابدی را می خواهم.
قایق های کوچک ماهیگران اینک در کنار ساحل به صف نشسته اند و منتظر برای رسیدن صاحبانشان اما دریغ که دیگر نه ماهیگیری خواهد آمد و نه صیادی .
