روزی روزگاری کنار بیشه زاری یک فیل کوچولو بود به اسم فوفو.
فوفو یک دماغِ عجیب داشت. خرطوم او خیلی حساس بود.
کافی بود یک ذره گَرد و خاک به دماغش بخورد تا...
ها... ها... هااااچووووو!
با عطسهی فوفو، درختها میلرزیدند.
گنجشکها از روی شاخه میپریدند.
و بچهها میترسیدند و فرار میکردند.
فوفو تنها میماند و غصه میخورد. با خودش میگفت: «کاش اصلاً دماغ نداشتم!»
یک روز، پسرکی که یک بادکنک در دست داشت، پیش فوفو آمد.
پسرک گفت: «آقا فیله، این بادکنک را برایم باد میکنی؟ اخه امروز تولد منه»
فوفو با خوشحالی گفت: «البته که میتونم
من فيل مهربونم » و خرطوم بزرگش رو داخل بادکنک فرو کرد
یک فوت ... دو فوت ...
ناگهان دماغش شروع کرد به خاریدن! قیلیویلی... قیلیویلی...
فوفو چشمهایش را ریز کرد. دماغش را تکان داد. اما فایده ایی نداشت.
«ها... ها... هااااااااااچووووووو!»
فوفو از ترس چشمهایش را بست.
و وقتی چشم باز کرد : واااای بادکنک بزرگ بزرگ شده
بود بزرگتر از تمام بادکنک هایی که تا حالا دیده بود!
«پسرک با خوشحالی فریاد زد: باورم نمیشود! تو بهترین فیلِ دنیایی! چون بزرگترین بادکنک دنیا را به من هدیه دادی.»
کمی بعد همه ی مهمان های تولد دور فوفو حلقه زده بودند تا برایشان بادکنک باد کند.
ها چوووو... یکی قرمز!
ها چوووو... یکی آبی!
هاچووو... یکی زرد!
بیشه زار پر شد از بادکنک های رنگی
بچه ها دست هم را گرفتند.
دور فوفو چرخیدند و آواز خواندند.
فوفو دیگر تنها نبود؛ او تبدیل شده بود به قهرمان بادکنکی
بیشه زار