قلبم تهی از بودن شوق و ذوق و امید است. این قلب انگار قلب من نیست و عجیب با او بیگانه ام، اما این بیگانگی فقط مختص قلبم نیست و ذهنم نیز او را همراهی میکند. ذهنی خسته از آشوب اطراف
مانند پرنده ای شدم که در میان شکوه آسمان پشت ابر ها در پرواز است اما افسوس که پروازش پشت ابر پنهان می ماند.
با پاهایی بی رمق به سوی رهایی میروم، به سوی امید، به سوی فردایی بهتر از دیروز و امروز و فردا، به سوی آینده ای که در آن اثری از گذشته نباشد.
پریشانم و گذشته دامانم را رها نمی کند و خسته ام، خسته از تاریخ زندگیم.
شاید دیگران نیز وضعیت مرا داشته اند و داشته باشند اما هیچ کس دیگری را نمی بیند. انگار عادت کردیم به فریاد زدن خوشحالی هایمان و پنهان کردن کودک بی پناه درونمان را که می لرزد از سرما و جفای روزگار، میخندیم و با دیگران وقت میگذرانیم اما واقعیت زندگی هایمان هر چند آشکار اما درون سینیمان با جنسی از سکوت محبوس شده باقی مانده است و باقی می ماند
