

دوستت داشتم، خیلی زیاد؛
اما ترسیدم دوست داشتن، آرامآرام رنگِ عادت بگیرد؛
ترسیدم آنقدر به حضورت خو بگیرم که دیگر نبودنت، فقط نبودن نباشد، بلکه بخشی از زندگیام را با خودش ببرد.
نزدیکتر شدن برایم مجاز نبود،
نه چون دوستت نداشتم،
بلکه چون از «حسنِ» این دوست داشتن مطمئن نبودم؛
از ماندنش، از دوامش، از اینکه فردا هم همینقدر زیبا باشد.
دوست داشتنت شبیه پیچکهای سبز بود؛
همانقدر قشنگ،
همانقدر امیدوارکننده،
همانقدر آرام و پر از حس خوب.
اما من از خودم پرسیدم:
اگر پاییز از راه برسد چه؟
اگر این پیچکهای سبز، روزی زرد شوند،
برگهایشان بریزد
و چیزی جز شاخههای خشک باقی نماند؟
ترسیدم عشقت در دلم پژمرده شود.
ترسیدم چیزی که امروز برایم شبیه بهار است،
فردا خاطرهای از یک فصلِ تمامشده باشد.
من که تا به حال عاشق نشده بودم،
چطور باید بلد میبودم با عشق زندگی کنم؟
چطور باید میفهمیدم مرز میان «دوست داشتن» و «وابسته شدن» کجاست؟
برای همین از خودِ عشق میترسیدم؛
از وابستگی،
از عادت،
از اینکه روزی تمام آرامشم به حضور یک نفر گره بخورد.
میترسیدم زندگی، چیزی را که هیچوقت نداشتم به من هدیه کند
و درست وقتی باور کردم مالِ من شده،
از من بگیرد.
بیشتر از همه از کلمهی «ما» میترسیدم؛
همان کلمهی کوتاهی که هزاران هزار کلمه را در خودش پنهان کرده بود.
«ما» یعنی تو و من،
یعنی فرداهایی که هنوز نیامده بودند،
یعنی خاطرههایی که هنوز ساخته نشده بودند،
یعنی دستی که شاید روزی در میان شلوغی دنیا، دستم را پیدا میکرد.
میترسیدم یک روز «ما» تمام شود
و من بمانم با یک کلمهی کوچکتر؛
با «من».
اما حالا فکر میکنم شاید اشتباه من همین بود؛
اینکه آنقدر از پایان ترسیدم
که اجازه ندادم آغاز شود.
شاید بعضی چیزها قرار نیست تا ابد بمانند تا ارزشمند باشند.
شاید بعضی آدمها میآیند
نه برای اینکه تمام فصلهای زندگیمان باشند،
بلکه برای اینکه یک فصل را زیباتر کنند.
و شاید دوست داشتن،
همیشه به معنی چنگ زدن و نگه داشتن نیست؛
گاهی یعنی کسی را دوست داشته باشی
و در عین حال، آنقدر به او و به خودت اعتماد داشته باشی
که از فردای نامعلوم نترسی.
اگر دوباره به آن روزها برگردم،
شاید باز هم بترسم؛
اما این بار اجازه میدهم پیچکها رشد کنند.
اجازه میدهم سبز بمانند،
حتی اگر ندانم پاییز چه زمانی از راه میرسد.
چون شاید تمام زیبایی دوست داشتن همین باشد؛
اینکه با وجود ندانستنِ فردا،
امروز را زندگی کنی.
و اگر روزی «ما» دوباره تبدیل به «من» شد،
دلم میخواهد باور کنم که چیزی از من کم نشده است؛
چون من، پیش از تو هم «من» بودم،
و بعد از تو هم خواهم بود.
فقط شاید با یک تفاوت؛
با قلبی که یک بار فهمیده
سبز شدنِ یک پیچک،
حتی اگر فصلش کوتاه باشد،
باز هم ارزشِ تماشاکردن دارد
«گاهی بعضی نوشتهها فقط گفتوگویی هستند با بخشی از ذهن؛ نه روایت یک اتفاق یا یک آدم خاص.»