
صبا اگر گذرت سوی آن نگار افتاد
ز حالِ این دلِ آواره یک خبر بستان
بگو که باغِ دلم بیبهار خشکیدهست
ز آن سروِ ناز، نشانی به رهگذر بستان
غروب، شانه به شانهٔ غمم قدم زده است
ز ماهِ رویِ تو نوری برای سحر بستان
دلم چو شمع، سراپا به اشک آب شده
ز آتشِ نگاهت شرارهای دگر بستان
اگر به کوچهٔ خاموشِ عشق بگذشتی
سراغِ این دلِ تنها ز هر شجر بستان
مرا به وعدهٔ فردا دگر امیدوار مکن
اگر وفا به دلت هست، ره به خانه بستان
هنوز نامِ تو آرامِ جانِ خستهٔ من است
بیا که عمر گذشت، این دل از سفر بستان
سلام، بعد از مدتها برگشتم... 🌿
و مثل همیشه، این شعر فقط یک حسه؛ نه برای کسی، نه خطاب به کسی.