شاید این روزها سکوتم، بلندترین حرفم باشد...
سلام به همهی دوستانی که همیشه همراهم بودید. 🤍
خیلی وقت است که چیزی ننوشتهام و دلم برای نوشتن و خوندن نوشتههاتون حسابی تنگ شده.؛ نه اینکه حرفی برای گفتن نداشته باشم، بلکه تمام روزهایم بین کتابها، امتحانهای نهایی و کنکور گذشته است. این روزها تمام زندگیام خلاصه شده در درس خواندن، مرور کردن، خسته شدن و دوباره از نو شروع کردن.
گاهی آنقدر غرق این مسیر میشوم که حتی فرصت نمیکنم چند خط برای شما بنویسم؛ برای کسانی که همیشه خواندن نوشتههایتان برایم لذتبخش بوده است.
راستش را بخواهید، نمیدانم آخر این مسیر چه میشود. نمیدانم نتیجهی تمام این شببیداریها، استرسها و تلاشها به چیزی که آرزویش را دارم ختم میشود یا نه. فقط میدانم که تمام توانم را گذاشتهام و هنوز هم دارم میجنگم.
اگر مدتی اینجا نبودم، دلیلش فقط همین است؛ درگیر ساختن آیندهای که مدتهاست برایش تلاش میکنم.
اگر این نوشته را میخوانید، خوشحال میشوم برایم دعا کنید و آرزوی موفقیت داشته باشید. شاید دعای خیر شما همان چیزی باشد که در این روزهای سخت، بیشتر از هر چیزی به آن احتیاج دارم.
امیدوارم وقتی دوباره به ویرگول برمیگردم، با خبرهای خوب و دلی آرامتر کنارتان باشم.
خیلی نمونده فقط یک ماه که شاید برای من عذاب آور تر از سه چهار سال باشد.
تا آن روز...
مراقب خودتان باشید و برای من هم آرزوی موفقیت کنید. 🌱🤍امیدوارم دفعهی بعد که در ویرگول مینویسم، از رسیدن به هدفم بنویسم، نه از مسیر سختی که برای رسیدن به آن طی کردم. 🌿