
ساعت 5 صبح: (زنگگگگ)
- خوااابیی؟
این صدای مامانم بود که کلا با خواب صبحانه قهره.
من با خمیازه:
- نههه!!! بیدارم. خودمو زده بودم به خواب که صبح نشه!
- خب خوبه. من و دای ابی و خاله لیلا، داریم میریم دکتر.
- به سلامتی. این وقت صبح؟
- عمو شهرام کمرش بریده. داریم میریم جاش بندازیم.
- خب ایشالا که خیره. چرا اینارو به من میگی؟
- چون الان نزدیک توایمم
(سلاااام گودرزززز) این صدای بچههای دایی و خالم بود که لرزه به تنم انداختند.
- شطوریییین بچه هاااا!! :/
- کجا هستین الان؟
- نزدیک! تو خونه ای؟
- من؟؟؟ نهه من بیرونم. سرکارم. تو اتوبوسم. توخیابونم. نیستم. نیستما.
(در حالیکه زیر پتو داشتم وول میخوردم)
کِی میاین؟ شب دیگه؟؟!!
- کِی مال شیطونه! بگو ببینم، میدون غلام رو بلدی؟
- کدوم غلام؟
- میشناسیشش. غلام آق منغول. گنده بوددد. تو ماشینش جاش نمیشدد.
- هاااان! یادم اومد. بچه رسول، حسین، حاجتقی.
- آرههه. اومده اونجا. سر میدون کار میکنه.
- چیکار؟
- میگن تو کار حمل و نقله. کارش هم گرفته انگار.
- تا جاییکه من میدونم اون میدون دورتادورش مغازه ست. حمل و نقللل؟؟؟ نکنه، نکنه گاری داره؟؟!!
- والا ایناشو خداوند ارحم الراحمین عالمه. حالا بلدی جاش کجاست؟
- نه. بزنی تو مَپ اسمشو میاره.
- بزنم میدون غلام آق منغول؟؟ م.ی.د.و.ن غ.ل.ا.م....
- نههههه. اسم میدون رو بلد نیستی مگههه؟ اصن از کی آدرس گرفتین؟ میدون غلام غلام آق منغول چه ربطی به کمر عموشهرام دارههه؟؟!!!
- نگفتم؟ زن همسایه مصطفی که جاری بتول هم میشه، بهمون معرفی کرد. میشناسیشش. میدونی کیو میگم؟؟؟
(این مادر من تا یه دور کل آشناها و فامیل های وابسته و همسایه ها رو واسم یادآوری نکنه، دست بردار نیست :| )
- آرههه. فهمیدم. فک کنم اسم میدونه، بهرام باشه.
- آرههه آرههه. گفت انگار یچیزی از بهرام. من فک کردم بهرام نوه مشحیدر قصابه رو میگه. اونم اومده دانشگاههاا. همونجاهاس. دیدیش ؟؟
- مادر من، من اینجا راه خونه رو هم گم میکنم. چه برسه به اوون.
- عه. خب باشه. ما حالا میرسیم. راستی سورپرایز دارم برات. سر کوچه اییییم.
(من که خشکم زده بود، سریع لباسامو پوشیدم و زدم بیرون و از پشت درخت های روبروی خونه، خودم رو رسوندم کوچه پشتی. درحالیکه توی دهنم لقمه نون بود و دکمه های پیرهنم باز و شلوارم رو داشتم بالا میکشیدم. انگار از صحنه جرم داشتم فرار میکردم. پیرمرد همیشهدرکوچه که خونهش کنار ماست، داشت چپچپ نگاهم میکرد و زیر لب غر میزد. انگار میگفت: ترسو!!خخ!! من ولی میخواستم خونه نباشم تا منو با خودشون به عنوان مسیریاب نبرن )
- صدا میاد چقدر. شب چی چی میخوری؟
- هیچییی. بزار برسی بعدا!!
- باشه باشه مزاحم نشم. خدافظی. خاله هم سلام میرسونه راستییی...
من قطع کردم ..
این مامان منه. کلا یه نگرانی همیشگی داره. فکر میکنه من همیشه گرسنهم.
مامان من فک میکنه من کل شهر رو توی این ۱ ماهی که اومدم، یاد گرفتم. اون ۷ تا برادر، به همراه ۳ خواهر داره که با مامانم میشن ۱۱ تا. خدابیامرز آقاجونم عاشق خلاقیت بود. هروقت بیکار میشد، شروع میکرد به خلق. البته به فوتبال هم علاقه شدیدی داشت. این دوتا ویژگی باعث شد انقدر ننجونم خدابیامرز رو تشویق کنه تا یه تیم فوتبال، تولید کنند. بعد هم خیلی سریع چارگوشه زمین رو بوسیدند و عمرشونو دادند به شما. آقاجونم بجز فوتبال به یه چیز دیگه هم علاقه داشت. موسیقی! واسه همین همه اسم های بچه هاش رو از بین خواننده های مورد علاقه ش انتخاب کرد: داریوش، ابی، عهدیه، معین، سیاوش، هایده، عارف، لیلا، حسن، امید و مرضیه.
شوهر خاله لیلا-عمو شهرام- تنها داماد غریبه فامیل مامانمه. بقیه یا فامیل نزدیکن یا فامیل خیلی نزدیکن. عمو شهرام کمردرد گرفته و از اونجایی که به هیچ صراطی مستقیم نیست بجز طب سنتی، قراره بیان اینجا و ببرنش دکتر. گویا دایی ابی هم نقش راننده آمبولانس رو داره.
همینطور که دارم دکمههای پیرهنم رو میبندم، از گوشه دیوار هم به ماشین نگاه میکنم. 2 دقیقه هست که از توی ماشین همینجور آدم داره پیاده میشه. تازه میفهمم چرا شب راه افتادند. انگار سفرشون به جز هدف پزشکی، هدف سیاحتی هم داره.
دایی و خالم اینا ۵ تا بچه هاشونو هم با خودشون آورده بودن. بچه هایی که بزرگه شون ۱۲.۵ سالشه و هر کدوم میتونند بهتنهایی شیطون رو قبض روح کنند. گمونم الان علت دیگه ای رو که من مثه فشنگ از خونه بیرون زدم رو فهمیدین!
اون روز زودتر از همیشه رسیدم سرکار.
نزدیکای ظهر: (زنگگگگ)
- ناهار خوردی؟؟
- نه بخدا هنوز 11 نشده.
- عه جات خالی ما داریم میخوریم. دلت نخواد!
- دلم نمیخواد. بخورین نوش.کجاین؟
- تو بهرام. میدونش. داریم کارامونو میکنیم.
- همه تون با هم رفتین؟؟؟
- نه! بچه ها خونن. نگران نباش.
- خونههههه؟؟؟ با کییییی ؟؟ د خب همین که خونه هستن بیشتر نگرانم میکنههه.
- نترررس. زندایی هم خونهست. حواسش هست بهشون.
- واااای. نهههه. اون خودش یه غولبچه ست. فقط سنش بیشترههه.
- نترررس. چی میشه مگه حالااا.
- هیچی. فقط سر سال نشده بی خانمان میشم.
- نترررس. میریم هواشون(1).
نزدیکای 3 عصر بود که یه شماره مشکوک بهم زنگ زد.
- اقای فندرسکی؟
- بله بفرمایین.
- من همسایه پایینی تون هستم. نیستی
- نه نیستم. سرکارم.
- فامیلیم نیستی ه.
- اهااا! آقای نیستییی! عصر عالیتون بخیر باشه جناب!
- اقا چه خیریییی. چه عصرییی؟ چه عالیای؟
- چیزی شده؟ مریض شدین احیانا؟
- من نه. ولی انگار این فامیلای شما بدجور مریضن.
- آره! آره اتفاقا این شوهر خالم خیلی حالش بده. کمرش درد میکنه آوردنش دکتر.
- کمردرد چیه مرد حسابی!! این فامیلاتون از صبح بالارو پیست دو و میدانی کردند. سقف داره خراب میشههه.
- اقای نیستی خیلی شرمنده. من حقیقت خونه نیستم. اگه نه بهشون تذکر میدادم.
- اقا یه تماس بگیر باهاشون بگو. خونهم خراب شدددد.
- بااشه حالااا میگم. ولی این همه روز بالا سر ما سر و صدا کردن و ما هیچی نگفتیما.. اینا هم فقط ۱ روزه هستن بابااا.
- اقا یا به اینا میگی آرومتر یا زنگ میزنم پلیس!!
- باشههه! چرا جنایی میکنی قضیه رو . بااشه میگم.
بوق....بوق...
- الو!
- الوو!
- الووو! چخبره؟؟!
- هیچی!
- صدا جیغ کیههه؟
- هیشکی! مریضا هستن. دکتر داره خوبشون میکنه.
- مطمئنی؟؟ این بیشتر میخوره اتاق شکنجه باشه تا دکتر!
- نه دکترهه! خیلی هم راضی هستن همه(صدای آخ و ناله در حال اومدن)
- معلومه. حالا دکتر قحط بود؟
- میگن شفا میده دستش. برا تو هم میخوام نوبت بگیرم.
- نوبت چی؟؟ نمیخواام. آقا نمیخوام. نگیر. دردهای من اینجوری خوب نمیشه. نکن این کارارو.
- اصن تا ۲ ماه دیگه نوبت نداره. دوماه دیگه یادت باشه زنگش بزنم، باااشه؟؟
- میگم خونه چخبره؟؟
- خونه؟ نمیدونم. چه خبره؟؟
- همسایه زنگ زده میگه اسب خریدین؟؟
- اسب؟؟ نه والا. من نه. شاید خاله برا بچه هاش خریده.
- نهههه. میگفت تو خونه چرا انقدر سروصداست. من گفتم بهت این بچهها رو حواستون باشه. گفتم یا نگفتم؟؟!!
- زندایی پیششونه نگران نباش.
- نگران نیستم. عصبانیمم!! بهشون بگو یواشتر تا بیرونم نکردن از خونهههه. ای خداااا!
- باااشه! نگران نباااش!
- وقتی میگی نگران نباش نگران تر میشم.
- حالا ما هم میریم خونه. نگران نباااش!
شب ساعت ۸:
رسیدم دم در خونه. پیرمرد همیشهدرکوچه یهو با صدای خشدار و حالت تمسخرآمیز بهم گفت: مهمون دارین؟خخ! گفتم: بله با اجازه! گفت: خوبه! خدابیشترش کنه!خخ!
خیلی آروم و سوسکی داشتم وارد خونه میشدم تا با همسایه رودررو نشم. کلید رو انداختم تو. تا در رو باز کردم
...
...
دیدم واااای!!! تولد واسم گرفتن. اونم چه تولدییی! همه همسایه ها رو هم دعوت کرده بودند!! همسایه هایی که هیچکدوم رو نمیشناختم. ماشالا میانگین سنی شون هم 75 بود. خداییش خیلی سورپرایز شدم. مخصوصا وقتی پیرمرد سر کوچه وسط رقصیدن دندوناش یهو پرید بیرون. البته اینکه تولدم۶ ماه دیگه بود هم خودش سورپرایز دیگهای بود!!! عمو شهرام هم خوابیده بود روی یه برانکارد و با سیم مفتول بسته بودنش و داشت درد میکشید و دست میزد. همه داشتند واسه خودشون جشن و شادی میکردند و خودشونو راضی میکردند که من از گوشه مجلس لیز خوردم و رفتم حموم. خداروشکر هیچکس تا بعد از اتمام مهمونی از نبودن من باخبر نشد.
اون روز، روز پر از سورپرایزی بود.
(1) سراغشون