باران رنگ های اهنگین دار.
خورشید و بادبان های خیره کننده سفر خود را در بینهایت تصویر میکنند .
در بندر ابی چشمانت پنجره ای گوشده به دریا و پرنده هایی در دوردست به جستوجوی سرزمین های به دنیا نیامده.
در بندر ابی چشمانت برف در تابستان می اید.
کشتی هایی با بار فیروزه که دریا را در خود غرقه میسازند بی انکه خود غرق شوند.
در بندر ابی چشمانت بر صخره های پراکنده چون کودکی عطر دریا را به درون میکشم و خسته باز میگردم چون پرنده ای.
در بندر ابی چشمانت سنگ ها اواز شبانه میخوانند.
در کتاب بسته ی چشمانت چه کسی هزار شعر پنهان کرده است...
ای کاش,ای کاش دریانوردی بودم;
ای کاش قایقی داشتم,
تا هر شامگاه در بندر ابی چشمانت بادبان بر می افراختم...