بید مجنون...!

باد می آمد،هوا سوز داشت!

نزدیک به پاییز بود ، اوایل شهریور ماه!

زیر تک درختی نشسته بودم که همچو من مجنون بود.

نشسته بودم و به صدای آرامش بخش باد که شاخ برگ بید مجنون را تکان میداد گوش میکردم؛خورشید در حال غروب بود،عجب صحنه زیبایی!

بید می‌لرزید ! احساس میکردم از چیزی ناراحت است،ولی من که هر روز به وقت غروب می آدم پیشش و از تنهایی درش می آوردم پس از چه ناراحت است؟!

بــــــــــــــــــــــــــــــــــله!!!فهمیدم بید ما از فراق یار مجنون و تنها شده!اگر دوستت داشته باشد که می آید،غصه مخور!

من هم دلتنگ یارم ولی چه میشود کرد روزگار تلخ و نامرد از است،بزرگ و کوچک هم نمی‌شناسد ، از دم به همه زخم میزند!

این شده کار من با تک درخت مجنون دردودل میکنم!تنها اوست که مرا میفهمد.

ای عزیز جان بلرز که سرنوشت تو اینگونه رقم خورده که تا آخر این راه مجنون بمانی!