شعر بامداد،استالین؛
شکوفهی گل سرخ بر دمیدهبود/ در آستانهی لمس بنفشه/ گل سوسن از خواب برخاست/ و سر خویش در نسیم خم کرد/ چکاوک در بلندای ابرها/ شیرینزبانانه سرود نیایش میخواند/ همان بلبل سرمست خوشالحان میگوید:/ «پرشکوفه باشی ای سرزمین دوستداشتنی/ «شادمان باشی ای کشور کهن/ «و تو ای گُرجی، سواد و دانش بیاموز تا/ «سرزمین مادریت را غرق در لذت کنی