دلخوشی

به اصرار پدرم، همراه خانواده برای عیادت عمو رضا رفتیم خونشون.
عمو رضا پیرمرد هشتاد و چار ساله ای بود که به خاطر سرطان خون دکتر ها جوابش کرده بودن و میگفتن نهایتا یک ماه دیگه زنده میمونه.
عموی واقعیم نبود یکی از فامیل های دورمون بود که بهش می‌گفتیم عمو رضا.
داخل سالن پذیرایی بیچاره را گذاشته بودن روی یک تخت که مهمان ها بیان به حالش تاسف بخورن، بهش امید بدن که عمر دست خداست اگه بخواد سلامتتو بدست میاری و خوب میشی، باز دم نفس هاش تنفرش رو داد میزد که تنهام بزارین میخوام به خاطر دردی که دارم گریه کنم ولی ادب رو رعایت می‌کرد و چیزی نمی گفت.
موقع نهار که شد همه رفتن اتاق نهار خوری ولی من به بهونه این که میخوام با تلفن حرف بزنم همراهیشون نکردم، رفتم کنار تخت عمو رضا دهنم رو نزدیک گوش هاش کردم جوری که نتونه صورتم رو ببینه، درد و مریضی براش حوصله نذاشته بود که بگه داری چیکار میکنی برای همین چیزی نگفت، خیلی آروم فقط در این حد که صدام رو بشنوه نزدیک گوشش زمزمه کردم:از وقتی که سرپرست خانواده شدی به خاطر اون تصادف خیلی وقته میگذره خواهرها و برادر کوچک ترت همسران خوبی گیرشون اومد و الان با نوه هاشون اتاق کناری هستن این یعنی ازت راضین که حتی تو این وضعیت هم تنهات نذاشتن، دخترت که الان استاد دانشگاه خواجه نصیر هست وسط ترم مرخصی گرفته تا کنار تو باشه، دو تا عروست درس و مشق نوه هات رو بیخیال شدن تا تو هر روز بتونی ببینیشون. قبل از اینکه جمله بعدیم رو بگم یکم مکث کردم که ببینم حرفام رو نقض میکنه یا نه چیزی نگفت، ذوق کردم از اینکه حرفامو قبول داره خودمو یکم کشیدم عقب که بتونه تو چشمام ببینتش که بفهمه حتی تو این وضعیت هم میتونه یه نفرو سر ذوق بیاره، خودمو یکم کشیدم عقب... داشتم به یک جسد نگاه میکردم عمو رضا مرده بود، این مرگ بود که خوشحالم کرده بود، باورم نمیشد که تصوراتم از مرگ رنگ واقعیت گرفته.