
و رقصیدند،تمام رنج ها
به روی شانه ام
و قلتیدند چرخ های روز و شب
به روی خانه ام
ساخته ام مسیر حمل طابوتم را از
یاد تو
و خاک من سرد ترین خاک است
که ندارد حتی یک فاتحه خوان
سرزمین ها برای من خانه اند
حتی ندیده ها
و غریبه ها آشنا ترینند،در این دنیا
شک به شکنجهِ روزگار خطاست
دست رد به سینهِ ماندگار جفاست
در آخر
خواستنِ خواسته های تو قضاست
.
.
اتفاق ها همگی متفق اند
که تو از متحدانِ منی
و مرتفع شده است
تمام موعود هایم
و تومور های من، متورم