مرد مهربون با کمک رفیقش هر روز صبح با چارچرخ دو طبقه ای که داشت،
میرفت به مکانی شلوغ که مورد علاقه مردم بود،
همه میشناختنش و خیلی بهش احترام میزاشتن و اعتقاد عجیبی بهش داشتن،
باهاش درد دل میکردن، و ازش التماس دعا داشتن،
بعضیا به چارچرخش قفل یا پارچه گره میزدن،
طبقه بالای چرخش پر از کبوترای قشنگ و رنگارنگ بود،
و طبقه پایینش پر از کیسه های کوچیک از گندمای مرغوب،
همیشه چند نفر داوطلبانه و با افتخار کمکش میکردن،
اونا محوطه رو تمیز و ظرف آب کبوترا رو پر میکردن،
یه محیط زیبا و پر از معنویت میشد،
بعضیا ازش کبوتر و بعضیا که پول زیادی نداشتن گندم میخریدن،
کبوترو بغل و نوازش میکردن و چشماشونو رو به آسمون میبستن،
و بعد از آرزو با شوقی وصف نکردنی کبوترو تو آسمون رها میکردن،
کبوترا با شادی پرواز میکردن و بعدش میشستن برا خوردن آب و دونه،
مردم کیسه های گندمو باز میکردن و آروم میپاشیدن براشون،
کبوترا غرق خوشبختی بودن، آواز میخوندن و چرخ میزدن،
صحنه زیبایی بود، و همه لذت میبردن،
مرد مهربون وقتی میدید یکی پولش کمه بهش تخفیف میداد،
تا بتونه بخره و خوشحال بشه،
بعضیا کبوترایی که بال و پرشون آسیب دیده بود رو یک سوم قیمت میخریدن،
و میبردن خوبشون میکردن و باز میاوردن اونجا و با یه حس خوبی رهاشون میکردن،
یه بار یه بچه رو دید که داره با حسرت نگاش میکنه،
با مهربونی آخرین کبوتر مجروح رو مجانی داد بهش،
و گفت این کبوتر پر از خیر و برکته،
سالهاست که آرزوهای مردمو براشون میبره به آسمون،
خوب که شد بیارش تا بازم با دوستاش خوش باشه و خدمت کنه،
بچه از خوشحالی بال در آورده بود، تشکر کرد و بدو رفت که خوبش کنه،
آخر شب که میشد چارچرخ خالی رو بر میداشتن و میرفتن خونش که همون نزدیکا بود،
یه خونه داشت که روی پشت بومش برا کبوتراش لونه های راحت و گرم و نرمی درست کرده بود،
اونجا بدنیا میومدن و بزرگ میشدن، عاشق اونجا بودن، و هر جا هم که میرفتن شب بر میگشتن،
وقتی میرسیدن خونه کبوترا زودتر رسیده بودن، و غرق یه خواب آروم و رویایی میشدن،
گاهی یه نفر میومد خونش و پولارو بر میداشت،
و بجاش گندم و شمش طلا میزاشت و میرفت،
اونشب مرد مهربون نگاهی به شمشا انداخت،
با لبخند مدتی نگاشون کرد، و یاد اون تاجر توریستی افتاد که اومد بهش گفت،
بیزینس خوبی داری حاضرم باهات شریک بشم،
و کارمونو توسعه بدیم به همه جاهای مهم، و درآمدمونو هزار برابر کنیم،
و کارتشو داد و گفت هر وقت بگی میام و رفت،
در فکری عمیق و در حالی که اشک از گوشه چشمش جاری بود بخواب رفت،
صبح اول وقت رفیقش، طبقه پایین چارچرخ رو پر کیسه های گندم،
و در طبقه بالا رو باز کرد،
کبوترا طبق معمول پریدن داخلش،
و لحظه شماری میکردن برن به اون مکان پر از نوازش و آب و دونه،
و باز با چارچرخ پر از کبوتر و دونه ها راه افتادن به طرف مکانی که خیلیا منتظرشون بودن،
سالها گذشت و درآمدشون تبدیل به سرمایهای کافی برای ساختن رؤیای بزرگشون شد،
مجموعهای بزرگ و زیبا رو خریدن، جایی که سالها آرزوشو داشتن،
و گفتن باید استفاده مفیدی از ثروتی که حاصل محبت مردمه بشه،
اینجا بهشت سالمندایی میشه که کسی رو ندارن،
مکانی استاندارد رو با بهترین امکانات و کادر پرستاری و خدماتی ایجاد کردن،
تا سالمندایی که سالها برای دیگران زندگی کرده بودن،
ادامه زندگی شونو با احترام، محبت و آرامش بگذرونن،
رفیقش در مجموعه مستقر شد،
و خودش به همان کار قبلی ادامه داد،
کبوترها همچنان آزاد میشدن و پرواز میکردن،
و درآمدش برای تامین هزینههای سالمندان فرستاده میشد،
علاوه بر مردم، مرد مهربون و رفیق وفادارش،
کبوترهای خوشبخت هم، نقشی کلیدی در مسیر این مهرورزی داشتن،
بعدها مرد مهربون و رفیقش همه چی رو واگذار کردن،
و در کنار سایر سالمندا،
با رضایت و خوشنودی، از مصاحبت هم و خاطره هاشون لذت میبردن.