ویرگول
ورودثبت نام
جواد صفری
جواد صفریمهندسی صنایع از دانشگاه علم و صنعت ایران، تدوین استراتژی چابک، مدیریت سبد سهام،
جواد صفری
جواد صفری
خواندن ۳ دقیقه·۳ ماه پیش

کبوترای خوشبخت

مرد مهربون با کمک رفیقش هر روز صبح با چارچرخ دو طبقه ای که داشت،

میرفت به مکانی شلوغ که مورد علاقه مردم بود،

همه میشناختنش و خیلی بهش احترام میزاشتن و اعتقاد عجیبی بهش داشتن،

باهاش درد دل میکردن، و ازش التماس دعا داشتن،

بعضیا به چارچرخش قفل یا پارچه گره میزدن،

طبقه بالای چرخش پر از کبوترای قشنگ و رنگارنگ بود،

و طبقه پایینش پر از کیسه های کوچیک از گندمای مرغوب،

همیشه چند نفر داوطلبانه و با افتخار کمکش میکردن،

اونا محوطه رو تمیز و ظرف آب کبوترا رو پر میکردن،

یه محیط زیبا و پر از معنویت میشد،

بعضیا ازش کبوتر و بعضیا که پول زیادی نداشتن گندم میخریدن،

کبوترو بغل و نوازش میکردن و چشماشونو رو به آسمون میبستن،

و بعد از آرزو با شوقی وصف نکردنی کبوترو تو آسمون رها میکردن،

کبوترا با شادی پرواز میکردن و بعدش میشستن برا خوردن آب و دونه،

مردم کیسه های گندمو باز میکردن و آروم میپاشیدن براشون،

کبوترا غرق خوشبختی بودن، آواز میخوندن و چرخ میزدن،

صحنه زیبایی بود، و همه لذت میبردن،

مرد مهربون وقتی میدید یکی پولش کمه بهش تخفیف میداد،

تا بتونه بخره و خوشحال بشه،

بعضیا کبوترایی که بال و پرشون آسیب دیده بود رو یک سوم قیمت میخریدن،

و میبردن خوبشون میکردن و باز میاوردن اونجا و با یه حس خوبی رهاشون میکردن،

یه بار یه بچه رو دید که داره با حسرت نگاش میکنه،

با مهربونی آخرین کبوتر مجروح رو مجانی داد بهش،

و گفت این کبوتر پر از خیر و برکته،

سالهاست که آرزوهای مردمو براشون میبره به آسمون،

خوب که شد بیارش تا بازم با دوستاش خوش باشه و خدمت کنه،

بچه از خوشحالی بال در آورده بود، تشکر کرد و بدو رفت که خوبش کنه،

آخر شب که میشد چارچرخ خالی رو بر میداشتن و میرفتن خونش که همون نزدیکا بود،

یه خونه داشت که روی پشت بومش برا کبوتراش لونه های راحت و گرم و نرمی درست کرده بود،

اونجا بدنیا میومدن و بزرگ میشدن، عاشق اونجا بودن، و هر جا هم که میرفتن شب بر میگشتن،

وقتی میرسیدن خونه کبوترا زودتر رسیده بودن، و غرق یه خواب آروم و رویایی میشدن،

گاهی یه نفر میومد خونش و پولارو بر میداشت،

و بجاش گندم و شمش طلا میزاشت و میرفت،

اونشب مرد مهربون نگاهی به شمشا انداخت،

با لبخند مدتی نگاشون کرد، و یاد اون تاجر توریستی افتاد که اومد بهش گفت،

بیزینس خوبی داری حاضرم باهات شریک بشم،

و کارمونو توسعه بدیم به همه جاهای مهم، و درآمدمونو هزار برابر کنیم،

و کارتشو داد و گفت هر وقت بگی میام و رفت،

در فکری عمیق و در حالی که اشک از گوشه چشمش جاری بود بخواب رفت،

صبح اول وقت رفیقش، طبقه پایین چارچرخ رو پر کیسه های گندم،

و در طبقه بالا رو باز کرد،

کبوترا طبق معمول پریدن داخلش،

و لحظه شماری میکردن برن به اون مکان پر از نوازش و آب و دونه،

و باز با چارچرخ پر از کبوتر و دونه ها راه افتادن به طرف مکانی که خیلیا منتظرشون بودن،

سال‌ها گذشت و درآمدشون تبدیل به سرمایه‌ای کافی برای ساختن رؤیای بزرگشون شد،

مجموعه‌ای بزرگ و زیبا رو خریدن، جایی که سال‌ها آرزوشو داشتن،

و گفتن باید استفاده مفیدی از ثروتی که حاصل محبت مردمه بشه،

اینجا بهشت سالمندایی میشه که کسی رو ندارن،

مکانی استاندارد رو با بهترین امکانات و کادر پرستاری و خدماتی ایجاد کردن،

تا سالمندایی که سال‌ها برای دیگران زندگی کرده بودن،

ادامه زندگی شونو با احترام، محبت و آرامش بگذرونن،

رفیقش در مجموعه مستقر شد،

و خودش به همان کار قبلی ادامه داد،

کبوترها همچنان آزاد میشدن و پرواز می‌کردن،

و درآمدش برای تامین هزینه‌های سالمندان فرستاده می‌شد،

علاوه بر مردم، مرد مهربون و رفیق وفادارش،

کبوترهای خوشبخت هم، نقشی کلیدی در مسیر این مهرورزی داشتن،

بعدها مرد مهربون و رفیقش همه چی رو واگذار کردن،

و در کنار سایر سالمندا،

با رضایت و خوشنودی، از مصاحبت هم و خاطره هاشون لذت میبردن.

رفیقمردممحبترضایت
۳
۰
جواد صفری
جواد صفری
مهندسی صنایع از دانشگاه علم و صنعت ایران، تدوین استراتژی چابک، مدیریت سبد سهام،
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید