با خانواده از سفری شیرین،
خوشحال بر میگشتن خونه،
نزدیکای سمنان تو یه سر بالایی درجه آب ماشین رفت بالا،
فوری زد کنار یه نگاهی کرد،
تسمه پروانه پاره شده بود،
توی بیابون با همسر و دو تا بچه کوچیک،
از کمک و آبادی هم خبری نبود،
کمی نگران شد،
یه دفعه یاد حرف یکی از دوستاش افتاد،
که جوراب زنونه جای تسمه کارشو راه انداخته،
با شک و تردید که جواب میده یا نه،
جوراب همسرش رو گرفت و با یه گره جای تسمه بست،
حرکت کردن و به اندازه ای که از اون سربالایی رو رد کنه جواب داد،
جوراب پاره شد، و درجه دوباره رفت بالا،
ولی دیگه افتاده بودن تو سر پایینی،
دنده رو خلاص کرد که موتور نسوزه،
همینطور که از شیب پایین میرفتن،
تو فکر بود که وقتی ماشین ایستاد چکار کنه،
بشکلی باور نکردنی ماشین مسافت زیادی رو در شیب طی کرد،
و درست در ورودی شهر نزدیک یه مکانیکی متوقف شد،
همه یه نفس راحت کشیدن،
خیالشون راحت شد،
به کمک مکانیک ماشین آماده شد،
از مکانیک تشکر کرد و پرسید هزینه چقدر میشه،
گفت ۷۰۰ تومن، (حالا یه نون لواش ۱۵۰۰ شده)،
دید کل پولی که داره همین قدره،
و برای بنزین و رسیدن به تهران لازمش داره،
مسئله رو به مکانیک گفت،
و گفت الان فقط میتونه در حدود مبلغی که گفته،
سوغات خراسان که یه بسته گل گاوزبان بود بهش بده،
و اینکه اگر گذرش بیوفته حتما لطفشو جبران میکنه،
مکانیک خلاف انتظارش خندید و به راحتی اونو قبول کرد،
اصلا حواسش نشد آدرس یا شماره حسابی ازش بگیره،
ضمن تشکر مجدد از مکانیک،
خداحافظی کردن و راه افتادن،
و بلاخره به سلامت رسیدن تهران،
برای سلامتی مکانیک دعا کردن و صدقه دادن،
سالهای زیادی از اون قضیه میگذره،
و هر وقت یادشون میاد،
به جوانمردی و بزرگواری مکانیک درود میفرستن،
و آرزو دارن که یه روز ببیننش و از خجالتش در بیان.
