میگویند، باور به خدا،
ارثی و تقلیدی نیست،
و باید با مطالعه و تحقیق،
و عقل و منطق به آن رسید.
حرف درستیست،
حال اگر کسی اینکار را کرد،
و به این باور نرسید، تکلیف چیست؟
نقل است که از شخصیتی مشهور،
ولی به باور نرسیده ای میپرسند،
اگر از دنیا رفتی و دیدی خدا و قیامتی هست،
چه جوابی خواهی داد؟
میگوید به خداوند عرض میکنم که،
خودم به این باور نرسیدم،
و استدلال دیگران هم برایم قانع کننده نبود.
حافظ قرآن میفرماید:
مباش در پی آزار و هر چه خواهی کن،
که در شریعت ما غیر این گناهی نیست،
و این حرف یعنی همان،
خوب بودن،
و بد نبودن،
که با عقل و وجدان بشر سازگار است،
و کسی منکر آن نیست.
برنامه و هدف ادیان الهی،
و خردمندان عالم هم همین خوب بودن یا شدن است.
و شاید خوبی و عقل و وجدانی که ما به آن باور داریم،
همان خدایی است که در وجود ما جاریست.
و لذا خوب بودن میتواند باوری زیبا، عملی و واقعی به خدا باشد.