دو طرف دعوا جمله رو حفظ بودن،
از روزی که به دنیا میومدن،
تا روزی که از دنیا میرفتن،
میشنیدن و تکرار میکردن:
*حق با ماست، اونا دشمنن، باید نابود بشن*
روزگار میگذشت،
مادرا یا چشمانتظار برگشتن فرزندا و همسراشون بودن،
یا داغدار رفتنشون، یا پرستار تن مجروحشون،
بچه ها بجای اینکه در آرامش و شادی باشن،
با وحشت و مرثیه بزرگ میشدن،
و هر روز یه خاطره تلخ داشتن،
سالها میگذشت و همه میدیدن،
چیزی جز درد و خرابی و مرگ ندارن،
کوچیکترا از بزرگترا میپرسیدن،
آخه برا چی دارن میجنگن،
بزرگترای دانا میگفتن،
بیشتر جنگها با سوءتفاهم، تعصب و طمع شروع میشن،
باز میپرسیدن،
این کابوسا کی تموم میشن،
بزرگترا با آه میگفتن،
روزی که آدمها یاد بگیرن به جای نابود کردن،
با احترام و دوستی کنار هم زندگی، و دنیا رو آباد کنن،
و اون روز میتونن بزرگترین پیروزی انسانیت رو جشن بگیرن.