اون شب

با همسر و دو فرزندش

داشتن از سفر بر میگشتن

یه ۵۰۰ کیلومتری اومده بودن

و خسته

برای اولین بار

تصمیم گرفتن شبو برن بندر ترکمن

سر شبی شهر سوت و کور بود

پرنده پر نمیزد

از هتل و محلی برای استراحت هم خبری نبود

هوا بارونی و امکان اطراق کردنم نبود

مجبور شدن برگردن گرگان

جاده نا آشنا باریک ناهموار

و هوا بشدت تاریک

و از آسمون سیل میومد

وضعیت پر خطری بود

دید و اشراف به جاده چند متر

توی هول و لا که چکار کنه

یه دفعه یه نیسان آبی ازشون رد کرد

چشاش برق زد

گفت این محلیه و مسیر و حفظه

چسبوند بهش

و سایه به سایه اش تا گرگان رفتن

خدا خیرش بده

ناخواسته نجاتشون داده بود

رفتن جلوی یه هتل

بارونم که ول نمیکرد

گفتن جا نداریم

نا امید و خسته اومد تو ماشین

سعی میکرد وضعیت رو مدیریت کنه

و به بچه ها منتقل نکنه

یهو یکی گفت جا میخواید

همگی از خدا خواسته

دنبالش رفتن

یه خونه بود

که صاحبش اتاق جلویی شو

برا کمک خرجش اجاره میداد

ماشینو گذاشت تو حیاط

و مستقر شدن

پنجره اتاق رو به حیاط بود

میخواست یه نماز حسابی بخونه

و از خدا ویژه تشکر کنه

تا سرشو بلند کرد تکبیر بگه

دید در حیاط باز شد

و چارتا مرد هیکلی اومدن تو

خشکش زد

ترسید

فکر و خیال ورش داشت

دلش هزار راه رفت

دید خانوم خونه تو حیاطه

رفت رو بالکن

و شروع کرد با موبایل که تازه اومده بود

با مادرش تماس گرفت

سلام و احوال و اینکه ما همونجای پارسال

یه شب خونه اجاره کردیم

و فردا میایم

بلند که خانومه بشنوه

حس میکرد داره با تعجب گوش میده

اومد تو و درو بست

وقتی بچه ها خوابیدن،

پشت در وسایل گذاشت،

که اگه خوابش برد،

و کسی اومد تو بیدار شه

یه گاز پیکنیکی از اون بوتانی ۲.۵ کیلوییا

گذاشت دم دست

که اگه لازم شد بکوبه به شیشه و پنجره

تا کل محل بیدار شه

ولی صبح شد و خبری نشد

تند تند حاضر شدن که برن

خانم خونه اومد گفت

صبحونه براتون نیمرو درست کنم

گفت نه ممنون باید بریم

پولو یه کم بیشتر بهش داد

و با خوشحالی

تشکر کردن و

د دررو از اون همه ترس و توهم.