کَندفیل

لیلا فرزادمهر

کندفیل

اولین روز زندگی مشترک با پرتاب چند قطره آب، برای بیداری و شروع صبحی شاد، آغاز شد.

فردا صبح لیوان آب بر سر زیور آوار شد. روزهای بعد قالب کوچک یخ، تعویض خمیردندان با خمیرریش، آغشته کردن دستمال‌کاغذی با فلفل، ریختن زباله داخل کیف، گذاشتن کرم ابریشم در ظرف سالاد، سوسک داخل کفش، انداختن عنکبوت لاستیکی روی سر، ریختن آب با باز شدن در ورودی، سوزاندن لباس مجلسی، دوختن آستین کت، پر کردن ادوکلن گران ‌قیمت با وایتکس و....

اوایل باعث تفریح و خنده بود ولی کم‌کم تکرار هرروز، آزارش می‌داد.

زیور روی گفتن آتش‌بس را نداشت. مجبور بود که شکست را بپذیرد و این برای او غیرممکن بود.

برای تلافی کار دیروزآرسام، مجبور به انجام کاری تازه بود.

هفته پیش آرسام به سفر کاری رفته بود و این‌یک هفته رنگ آرامش را در خانه خود دید.

آرسام با جعبهٔ کادو زیبایی از سفر برگشت. می‌دانست که در آن روشی جدید، برای شوخی‌های آزاردهنده دارد.

بی‌توجه آن را کنار گذاشت. کیف و چمدان سفرش را جابجا کرد. آرسام به حمام رفت و باهم در صلح و صفا بدون هیچ شوخی شام خوردند.

بعدازآن زیورظرفها را جمع کرد. با سینی چای وارد پذیرایی شد. آرسام پاها را روی میز گذاشته بود و کانال تلویزیون را بالاو پایین می‌کرد.

در مورد سفر از او پرسید. لبخندی کنج لبش نشاند و تعریف کرد که سفر خوبی بوده و از این معامله خیلی رضایت دارد. آرسام به سمت او چرخید و گفت:" نمی‌پرسی برات سوغات چی آوردم؟"

زیور تکان خورد. خود را جمع و جور کرد. کمی از او فاصله گرفت.

آرسام با لب‌های که از هیجان به لرزه افتاده بود، و مردمک‌هایی که رقصان بودند به سمت جعبه پیچیده در کاغذ، پرواز کرد.

در کسری از ثانیه آن را روی پای زیور گذاشت:" یالا بازش کن ببین توش چیه".

زن با بی‌میلی آن را کنار گذاشت. " بعد باز می‌کنم ". سنگینی آنرا حس کرد. فهمید که لباس وکیف وکفش وادکلن نیست. در ذهنش به دنبال چیزی گشت تابا روحیات آرسام را همخوانی داشته باشد ولی عقلش به جایی قد نداد.

آرسام می‌دانست اگر اصرار کند، باید قید لذت، عکس‌العمل زیور را برای همیشه بر باد دهد.

چیزی نگفت. لب‌هایش را جمع کرد و با دلخوری ساختگی کمی در مبل جا به‌جا شد. لیوان چای را برداشت با بوفی صدادار به مبل تکیه داد.

با شناختی که از روحیات زیور داشت خیلی زود جواب داد؛ زیور جعبه را آهسته روی پاهایش گذاشت. رومان را باز کرد. تمام سلول‌های بدنش به رعشه افتاده بود. کاغذ رنگی روی جعبه را باز کرد، کنار گذاشت. جعبه مقوایی که روی آن سوراخ‌های ریزی قرار داشت، نمایان شد. سنگینی جعبه او را به شک انداخته بود. معلوم بود که در کف جعبه چیزی قرار دارد." شاید ظرف کریستال و یا چیزی در این ردیف باشد." اما سوراخ‌ها شک‌برانگیز بودند.

آرسام وقتی تعلل زیور را دید با هیجان به کمکش آمد" یالا زود باش بازش کن".

به‌سرعت در جعبه را باز کرد و شیئی زردرنگ را از داخل آن بیرون کشید و فوراً توی دست زیور قرارداد. زیور چیزی نفهمید فقط خود را چسبیده به سقف حس کرد. از بالا می‌دید که مار زرد بزرگی دردستانش حرکت می‌کند.

با پاشیده شدن چند قطره آب سرد روی صورتش از سقف به زیر آمد. در اثر سقوط از روی مبل سرش با لبه میز برخورد کرده و به‌شدت آماسیده بود.

آرسام از ترس لب‌هایش سفید شده بود. کیسه یخ را روی سرش گذاشته بود. مرتب التماس می‌کرد " مرا ببخش اشتباه کردم!!! زیور خوبی؟ "

مدتی گذشت وقتی‌که حالش بهتر شد؛ آرسام توضیح داد:" کندفیل (پتی لوس) برعکس ظاهر غلط اندازش، مارمولکی است که در طی سالیان دوردست و پایش را ازدست‌داده است، حیوان بیچاره حتی دهان هم ندارد. به‌وقت گرسنگی به پشت می‌خوابد و شیار شکمش چون سفره چسبناکی باز می‌شود و مواد غذایی و حشرات با آن می‌چسبند، سپس آن شکاف را می‌بندد. هیچ خطری ندارد و مانند یک حیوان خانگی می‌توان آن را نگه داشت."

ساعت‌ها دلجویی، قدری زیور را آرام کرد و اما این حیوان خوش‌قدم، بالاخره شوخی‌های بی‌مزه آرسام را به پایان رساند.