لیلا فرزادمهر
کودک آینه
صدای فریاد گوش‌خراشی او را بیدار می‌کند. روی تخت خواب می‌نشیند صورت خیس از اشک‌هایش را پاک می‌کند. فضای تاریک اطراف او را وادار می‌کند تا آباژور کنار تخت را روشن کند.
چشم‌های دردناکش را چند بار باز و بسته می‌کند. به سمت روشویی بی‌رمق کشیده می‌شود. با چند مشت آب اشک‌های به‌جامانده را می‌شوید.
به آینه نگاه می‌کند؛ صورت پف آلوده و زرد، دوده سیاه دور چشم‌ها با چند شیار عمیق زیر آن تکیده‌تر نشانش می‌داد اما هنوز مژه‌های پرپشت و بلند چون چتری این زخم هارا همپوشانی می کند. دانه‌های سفیدبرفی خرمن مشکی سال‌های جوانی‌اش را به تاراج بردند. ولی ریشه‌ها محکم پابرجا ایستاده اند.
خط لبخند عمیقی لب‌هایش را احاطه کرده بود و خبر از خنده‌های گاه و بی گاهش می‌داد ولی این روزها خنده هم از آن‌ها گریزان بود.
کودکی را در آینه، با چشم‌هایی جوان و شیطان با چتری سیاه‌روی پیشانی، لب های صورتی و پوستی خواستنی دید.
پدر، کودکش را به آغوش می‌کشد بوسه‌ای گرم روی پیشانی دخترک می‌نشاند. سبیل زبر پدر سوزشی در پیشانی ایجاد می‌کند ولی لذت این بوسه قابل وصف نیست. به کودک و پدرش لبخند میزند.
پدر صورت دخترک را با دست‌ها قاب می‌کند «دخترم ماه توی آسمون چه‌کارمی کنه». دختر چشم هارا به اطراف می‌چرخاند وقتی‌که اطمینان پیدا کرد که جایش از دست برادر در امان است می‌گوید: «ادای منو درمیا ره». دوباره بوسه‌های بی‌وقفه پدر تمام صورت دختر را طی می کند.
خاطره‌ای را به یاد می‌آورد ولبخندی صورتش را رنگین می‌کند. با آهی ماجرا را دنبال می‌کند. پدر و کودک برچهره نقابی می‌کشند.
پوشش اجباری روی صورت آن‌ها را تبدیل به ربات‌هایی کرد که دیگر از خطوط چهره به درون قلبشان نمی‌رسیدند. فقط چشم‌ها را می‌دیدند که آن‌ها را هم با عینک‌های آفتابی پوشاندند. ارتباط کلامی کمرنگ و زبان بدن دیگر مفهوم نبود. باید جملات را درست و بجا انتخاب می‌کردند تا مبادا موجب سوءتفاهم شود.
کودک درون آینه اخم کرد. این روزها دل‌تنگ آغوش مادر و پدر و خانواده است. دل‌تنگ دست نوازش، نشستن در کنار هم‌روی یک صندلی و بوییدن، بوسیده شدن که روزی آن‌ها را عادی می‌دانست و امروز حسرت نداشتن آن‌ها بر جان‌ودلش چنگ میزند.
بازوهایش را بغل می‌کند شاید بتواند تمام حسرت آغوش‌هایی که این روزها از او دریغ می‌شوند را پر کند. کودک درون آینه محدب می‌شود با درد نهانی مچاله شده به آینه پشت می‌کند؛ لبخندش زودتر از او می‌رود و محو می‌شود. آینه تاریک می‌شود در تاریکی، کابوس شبانه باز هویدا می‌شود. در بیابان تنها صدای زوزه شغال‌هاست که سکوت پرستاره شب را می‌شکند و بر تاریکی خراشی عمیق ایجاد می‌کند. ترس و دلهره تنها ماندن امانش را می‌برد.
نوری از دورمی بیند هرچه به سمت آن پیش می‌رود دور و غیرقابل‌دسترس می‌شود.
آنقدردر این بیابان قدم برداشته که پاهایش از خارهای پیدا ونهان غرق خون شده است. ردی از خون در پشت سرش نمایان می‌شود. خستگی جانش را می‌گیرد. خود را رها می‌کند و تن بی‌جانش روی شن‌های سرد می‌افتد. صدای پایی می‌شنود که به او نزدیک می‌شوند. با چشمان بی‌رمق از دور سایه‌هایی می‌بیند. اطرافش حلقه می‌زنند با سری سنگین و خسته قدری از خاک بلند می‌شود. شغال‌ها با دندان‌های خیس نگاهشان را به آخرین جان مانده در بدنش دوخته‌اند. هرکدام بر سر قسمتی از جسد بی‌جانش مناظره برپا کردند.
قبل از بیرون فرستادن آخرین نفس، کودک درون آینه با عشق دستی برایش دراز می‌کند او را از داخل آینه بیرون می‌کشد و از تمام آن مسیر سخت و ناهموار پرواز می‌دهد با خود به دشت سبز پر ازگل‌های زنبق می‌برد. او را به آغوش می‌کشد و به سمت عمارت زیبای زندگی روان می‌شوند.
