
12تیر1402
سلام نازنینم
اولازهمه بابت تأخیرهایی که دارم معذورم و شرمنده.
نوه عزیزتراز جانم سالها پیش یعنی وقتیکه تازه داشتم به نوجوانی سفر میکردم، پدرم یک گرامافون قدیمی با صفحههایی از خوانندههای قدیمی داشت. هر وقت پدر سر کیف بود یا میهمانی ویژه می رسید، دستگاه به بالای طاقچه پذیرایی نقلمکان میکرد. با وسواس یکی از صفحههای گرد سیاه روی صفحه گردان آن مینشست. بعد با سلاموصلوات هِد سوزنی روی لبه بیرونی آن قرار میگرفت و با زدن دکمه پلی صفحه شروع به چرخیدن می کرد وصدای ضبط شده از بلنگوی آن بیرون می پرید.
زمان چند دقیقه به جلو میدوید و بعد سوزن هد به آخرین دایره مرکزی میرسید. صدای قژ قژ آخر تا برداشته نشدن سوزن ممتد ادامه داشت.سوزن گیر کرده همه لذت آنچه در این چند دقیقه شنیده بودیم را با خود به سیاهچاله میبرد.
مقصودم از تعریف این خاطره این بود که نوای زندگی تا وقتی زیباست که در جریان باشه وقتی روی نقطه خاصی تمرکز بکنی ویا به نقطه خاصی از خاطرات زندگی ویا اتفاقات تمرکز کنی، جز شنیدن صدای گوشخراش و ناراحتی اعصاب هیچچیزی ندارد.
هرگاه حادثه ویا تصادفی را در مسیرت به سوی خوشبختی میبینی، اگر پزشک هستی ویا پرستار ویا امدادگر وظیفه توست که برای درمان و کمک به مصدوم اقدام کنی، در غیر این صورت حادثه ویا تصادف را به حال خودش رها کن وبگذار و بگذر. در برخورد با ناگوارهای زندگی آنها را رها کن و به راهت ادامه بده و از زندگیات لذت ببر.
دوستدارتو مادر بزرگ